انحصار

انحصار به معنایِ تملکِ مطلقِ منابعِ حیات، زمان و فضا توسطِ قطب‌هایِ قدرت و نفیِ بنیادینِ اشتراکِ هستی در نظامِ توموکراسی است. در این پارادایم، دانشِ تکنیکال به مثابهِ ابزاری برایِ حصارکشیِ دورِ مواهبِ طبیعی و تبدیلِ حقِ ذاتیِ زیستن به یک امتیازِ انحصاری به کار می‌رود. انحصار، ریشه‌یِ تمامیِ بی‌عدالتی‌هایِ هستی‌شناختی است، چرا که با متمرکز کردنِ امکاناتِ شکوفایی در دستانِ عده‌ای معدود، اکثریتِ جانداران را در وضعیتِ فقرِ ساختاری و وابستگیِ مطلق قرار می‌دهد. از منظرِ فلسفی، انحصار تجسمِ میلِ به الوهیتِ کاذب از طریقِ کنترلِ منابعِ بقا است؛ تلاشی برایِ جایگزینیِ اراده‌یِ فردی به جایِ جریانِ آزادِ حیات در کلِ هستی. این مفهوم در قالبِ مالکیتِ خصوصیِ افراطی بر زمین، آب، علم و حتی خودِ جان تجلی می‌یابد و پیوندِ ارگانیکِ میانِ موجودات را می‌گسلد. انحصار با ایجادِ کمبودِ مصنوعی، ارزشِ ابزاریِ پدیده‌ها را بالا برده و کرامتِ ذاتی‌شان را پایمال می‌کند. رهایی از منطقِ انحصار تنها با استقرارِ اشتراکِ جان‌مدار و بازپس‌گیریِ منابعِ حیات از چنگالِ اربابان ممکن است، به گونه‌ای که هر جان به تناسبِ نیازِ وجودی‌اش، بدونِ قید و شرط به امکاناتِ تعالی دسترسی داشته باشد. انحصار با تبدیلِ جهان به یک داراییِ خصوصی، معنایِ قدسیِ آفرینش را به ساحتِ تجارت تقلیل داده و موجود را در انزوایی ناشی از رقابت برایِ سهمِ بیشتر گرفتار می‌کند. این مفهوم، سدی است در برابرِ شکوفاییِ همگانی که با منجمد کردنِ منابع در قطب‌هایِ ثباتِ کاذب، مانعِ توزیعِ عادلانه‌یِ حیات می‌گردد. در نهایت، انحصار شکلی از خشونتِ ساختاری است که با نامِ قانون و حقِ مالکیت، به غارتِ مداومِ پتانسیل‌هایِ رهایی می‌پردازد و جهان را به میدانی برایِ غلبه‌یِ دارندگی بر بودگی تبدیل می‌کند.