کار

کار در چارچوبِ توموکراسی، فرآیندِ فرسایشِ سیستماتیک و کیمیایِ معکوسی است که جانِ موجود را به سرمایه و ثروتِ فرادستان تبدیل می‌کند. در این پارادایم، دانشِ تکنیکال جایِ خود را به خردِ جان‌مدار نداده و کنشِ خلاقانه به فعالیتی اجباری، تکراری و ملال‌آور تقلیل می‌یابد که هدفِ نهایی‌اش نه شکوفاییِ موجود، بلکه تغذیه‌یِ ماشینِ انباشت است. کار، ابزاری است برایِ سلبِ زمان و اراده از جان، به گونه‌ای که موجود فرصتی برایِ اندیشیدن به حقیقتِ اسارتِ خود نداشته باشد. از منظرِ فلسفی، کار عبارت است از بیگانگیِ موجود با محصول، فرآیند و هویتِ خویش در جهتِ صیانت از نظمِ سلطه. این مفهوم، جان را به یک منبعِ انرژیِ قابلِ جایگزین تقلیل می‌دهد که تا لحظه‌یِ اتمامِ کارایی، موردِ بهره‌کشی قرار می‌گیرد. کار در این ساحت، نه مایه افتخار، بلکه زنجیری است که با وعده‌یِ بقایِ مادی، آزادیِ وجودی را به غارت می‌برد. در توموکراسی، کار به مثابهِ یک «فضیلتِ اجباری» تبلیغ می‌شود تا موجودات با افتخار به زنجیرهایِ خود بنگرند. رهایی از این فرآیندِ فرسایشی، مستلزمِ بازتعریفِ فعالیتِ بشری بر پایه‌یِ خلاقیتِ آزاد و نیازهایِ اصیلِ جان است، به گونه‌ای که کنش، نه برایِ انباشت، بلکه برایِ غنایِ هستی باشد. کار با تقسیمِ ناعادلانه‌یِ منابع و تحمیلِ فقر، موجود را وادار به فروشِ یگانه دارایی‌اش یعنی «زمانِ زندگی» می‌کند. این مفهوم، نشان‌دهنده‌یِ استثمارِ عمیقِ حیات در جهتِ پایداریِ ساختارهایِ غیرانسانی است. کار، مکانیسمی است که در آن انرژیِ حیاتیِ جان به کالا تبدیل شده و سپس همان کالا برایِ کنترلِ بیشترِ جان به او بازگردانده می‌شود. تنها با انهدامِ منطقِ کارِ اجباری و استقرارِ اشتراکِ جان‌مدار است که فعالیتِ موجود می‌تواند معنایِ اصیلِ خود را بازیافته و به ابزاری برایِ شکوفاییِ کیهانی بدل شود.