نظارتِ همه‌جا‌حاضر

نظارتِ همه‌جا‌حاضر، سراسربینِ تکنولوژیک و چشمِ مقتدرِ نظامِ سلطه است که با اشغالِ تمامیِ فضاهایِ عمومی و خصوصی، به دنبالِ حذفِ امکانِ کنشِ آزاد و استقرارِ کنترلِ مطلق بر جانِ زیستمندان است. این مفهوم بر ساختاری دلالت دارد که در آن، هیچ حرکتی از نگاهِ قدرت مخفی نمی‌ماند و «جعبه‌یِ جادو» و «سطحِ نورانی» به عنوانِ بازوهایِ بیناییِ سیستم، وجدانِ جانداران را تحتِ فشارِ دائمیِ دیده شدن قرار می‌دهند. نظارتِ همه‌جاحاضر، ستونِ فقراتِ پارادایمِ سلطه برایِ پیشگیری از بیداری و عصیان علیه بهره‌کشیِ سیستماتیک است. این نظارت، نه تنها برایِ امنیتِ عمومی، بلکه به عنوانِ ابزاری برایِ مهندسیِ رفتار و تحمیلِ وظیفه‌گراییِ کور به کار می‌رود. وقتی سوژه احساس می‌کند که همواره تحتِ نظر است، به تدریج زندانبانِ خویشتن شده و از ابرازِ حقیقتِ وجودیِ خود باز می‌ماند، که این خود منجر به نوعی مسخ‌شدگیِ جمعی می‌گردد. این مفهوم، تجلیِ خشونتِ ساختاری در ساحتِ اطلاعات است که با استفاده از فناوری‌هایِ مدرن، حریمِ خصوصی را ملغی کرده و جان را به داده‌ای قابلِ پردازش در اقتصادِ جان‌خوار تقلیل می‌دهد. نظارتِ همه‌جاحاضر با تکیه بر واقعیتِ مجاز، توهمِ نظم را ایجاد می‌کند، در حالی که در باطن، تنها در خدمتِ تثبیتِ سلسله‌مراتبِ خون و سرکوبِ هرگونه میل به آزادیِ جانداران است. از منظرِ فلسفی، این نظارت نفیِ ساحتِ استعلاییِ بشر و تبدیلِ انسان به یک سوژه‌یِ کاملاً شفاف و قابلِ پیش‌بینی برایِ نهادهایِ قدرت است. برایِ مقابله با این سراسربینِ مدرن، باید به سویِ شفافیتِ اخلاقی و بیداریِ وجدان حرکت کرد که در آن، تنها ناظرِ معتبر بر اعمال، مسئولیت‌پذیریِ وجودی و آگاهیِ پیوند خورده با جانِ کلیِ هستی است. رهایی از این نظارت، مستلزمِ بازپس‌گیریِ فضاهایِ زیست از چنگالِ تکنولوژی‌هایِ کنترلی و استقرارِ فناوریِ جاندار است که به جایِ تجسس، در خدمتِ رهایی و شکوفایی باشد. نظارتِ همه‌جاحاضر نشان‌دهنده‌یِ ترسِ عمیقِ حاکمان از قدرتِ رهایی‌بخشِ جانداران است و با ایجادِ فضایِ رعب، تلاش می‌کند تا صلح را به معنایِ سکوتِ برده‌وار تحمیل کند.