رسانه

رسانه در پارادایمِ توموکراسی، به مثابهِ یک شبکه‌یِ خاموش‌ساز و ابزارِ بنیادینِ برساختِ واقعیتِ کاذب عمل می‌کند که وظیفه‌اش مهندسیِ آگاهی و مهارِ اراده‌یِ جمعی است. در این ساختار، دانشِ تکنیکال در پیچیده‌ترین حالتِ خود به کار گرفته می‌شود تا میانِ ادراکِ اصیل و واقعیتِ تحمیلی شکاف ایجاد کرده و مانعِ تجلیِ خردِ جان‌مدار گردد. رسانه نه برایِ بازتابِ حقیقت، بلکه برایِ تکرارِ اذن‌هایِ قدرت و عادی‌سازیِ اسارت طراحی شده است. از منظرِ فلسفی، رسانه تجسمِ «آینه‌یِ خمیده»ای است که رنج را به ضرورت، و بهره‌کشی را به پیشرفت ترجمه می‌کند تا موجودات در هیاهویِ تصاویر و اصواتِ ساختگی، صدایِ خرد شدنِ استخوان‌هایِ خویش را نشنوند. این ابزار با ایجادِ نیازهایِ کاذب و ستایشِ انباشت، جان را از غایاتِ اصیلِ خود دور کرده و او را در دنیایی از وانموده‌ها محصور می‌سازد. رسانه، قدرتِ روایتگری را از سوژه سلب کرده و او را به ابژه‌یِ مصرف‌کننده‌یِ روایت‌هایِ اربابان بدل می‌کند. در این ساحت، حقیقت به کالایی برایِ کنترلِ ذهن تقلیل می‌یابد و هرگونه کنشِ رهایی‌بخش، پیشاپیش در آزمایشگاه‌هایِ رسانه‌ای خنثی می‌گردد. رهایی از سلطه‌یِ رسانه، مستلزمِ بازیابیِ شهودِ جان‌مدار و تخریبِ شبکه‌هایِ نفوذی است که واقعیت را به گروگان گرفته‌اند. رسانه با نکوهشِ فقر و تقدیسِ ثروت، شرمِ ناشی از ظلم را از دوشِ ظالم برداشته و بر روانِ مظلوم می‌نهد. این مفهوم نشان‌دهنده‌یِ تروریسمِ ادراکی است که در آن، ذهنیتِ موجود چنان مهندسی می‌شود که خود به نگهبانِ زندانِ فکریِ خویش بدل گردد. رسانه در توموکراسی، محرابِ نوینِ مذهبِ تسلیم است که با استفاده از فناوری‌هایِ نوین، تاریکیِ اسارت را با نورهایِ درخشانِ فریب می‌پوشاند. در نهایت، رسانه فرآیندی است که طیِ آن، تنوعِ جان‌ها به توده‌ای یک‌شکل و مطیع بدل می‌شود که تنها وظیفه‌اش، بازتابِ اراده‌یِ کراتوس در ساحتِ عمومی است.