دانلود دوره‌یِ کاملِ کتاب الله جبار الضار اثر نیما شهسواری | واکاویِ مظالم در تاریخ، فقه و حدیث

نیما شهسواری در جلد اول «الله‌جبارالضار»، رادیکال‌ترین ایده‌یِ پژوهشیِ خود را بر پایه‌یِ «مستندنگاریِ خشونت» بنا می‌کند. او با انتخابِ عنوانی که بر جنبه‌یِ قهاریت و آسیب‌رسانی (الضار) تأکید دارد، مدعی است که برخلافِ روایت‌هایِ رسمی، گسترشِ ایمان در صدرِ اسلام با ابزارهایِ مادیِ قدرت همچون جنگ، غارت و بندگی پیوندِ ناگسستنی داشته است. این اثر با کنار زدنِ لایه‌هایِ ستایش‌آمیز، تاریخ را نه به عنوانِ یک سیرِ معنویِ محض، بلکه به مثابه گاه‌شماری از فتوحاتِ نظامی برایِ تثبیتِ حاکمیت بر منابعِ مالی و جانداران ترسیم می‌کند.کتاب با استفاده از استعاره‌هایِ تلخی چون «آسیابِ خون»، به بررسیِ قساوت‌هایِ رخ‌داده در جریانِ پیشروی‌های نظامی می‌پردازد؛ جایی که نان خوردنِ فاتحان با خونِ اسیران گره می‌خورد. شهسواری نشان می‌دهد که چگونه مفاهیمی چون «خمس» و «غنائم»، موتورِ محرکِ اقتصادیِ جنگ‌ها بوده‌اند و ایمان را به یک تجارتِ فاتحانه بدل کرده‌اند. در این بخش، تبارشناسیِ قدرت نشان می‌دهد که هدفِ نهاییِ بسیاری از نبردها، فروپاشیِ امپراتوری‌ها (ساسانی و روم) برایِ دستیابی به منابعِ عظیم و تثبیتِ خلافت بوده است.بخشِ پایانیِ جلد اول به سال‌هایِ پرآشوبِ ۲۴ تا ۴۰ هجری می‌پردازد. شهسواری با بررسیِ وقایعی چون کشته شدنِ عثمان و جنگ‌هایِ جمل و صفین، مفهومِ «شترِ عسکر» را به عنوانِ نمادِ جنگِ داخلی و فروپاشیِ اخلاقیِ جامعه‌ای که بر پایه‌یِ قدرت بنا شده، تحلیل می‌کند. او نشان می‌دهد که چگونه در کشمکشِ میانِ جناح‌هایِ مختلف، «خلافت» بر «انسانیت» ترجیح داده شده و مصلحتِ حفظِ قدرت، منجر به ذبحِ جان‌هایِ بی‌شمار و شکل‌گیریِ فتنه‌هایِ ماندگار در تاریخ شده است.«الله‌جبارالضار» بیش از یک گزارشِ تاریخی، پیوندِ عمیقی با «قانونِ رهایی» مؤلف دارد. شهسواری با نقدِ به کنیزی گرفتنِ زنان و کشتارِ حیوانات در خلالِ جنگ‌هایِ تاریخی، پارادایمِ خود یعنی «عدمِ آزارِ جانداران» را در برابرِ واقعیتِ تلخِ فتوحات قرار می‌دهد. اصرارِ او بر انتشارِ صرفاً دیجیتالِ این اثرِ سنگین، نشان‌دهنده‌یِ وفاداری به زمین است؛ او معتقد است کتابی که به افشایِ خون‌ریزی‌هایِ تاریخ می‌پردازد، نباید خود با «قتلِ طبیعت» (قطعِ درختان برای کاغذ) منتشر شود.جلد اول این مجموعه به ما می‌آموزد که برایِ درکِ حقیقت، باید از حصارِ روایت‌هایِ تحمیلی عبور کرد. نیما شهسواری با گردآوریِ دقیقِ مستنداتِ تاریخِ طبری، فرصتی فراهم آورده تا خواننده با دیدنِ «تاریک‌خانه‌یِ فتوحات»، درباره‌یِ نسبتِ میانِ قدرت و مذهب آگاهانه قضاوت کند. این کتاب، مانیفستِ بیداریِ مستند است؛ جایی که مستندنگاریِ خشونت، راه را برایِ تقدس‌زدایی از ظلم هموار می‌کند تا جانی والاتر از هر اقتداری بر صدر نشیند.

نیما شهسواری در جلد دوم «الله‌جبارالضار»، رادیکال‌ترین ایده‌یِ خود را بر افشایِ ماهیتِ احادیث بنا می‌کند. او معتقد است که احادیث، به عنوانِ رکنِ دومِ قانون‌گذاری، طریقتِ زندگیِ سنتی را می‌سازند و در عینِ حال، سرچشمه‌یِ بسیاری از بی‌عدالتی‌هایِ تمدنی هستند. شهسواری با کنار زدنِ پوششِ «تقدس»، نشان می‌دهد که چگونه این متون برایِ توجیهِ بندگی، غارت و آزارِ جانداران به کار گرفته شده‌اند. او تنها راهِ رهایی را عبور از این جزم‌گرایی‌ها و بازگشت به «قانونِ رهایی» (عدمِ آزارِ مطلق به انسان، حیوان و گیاه) می‌داند.یکی از بخش‌هایِ کلیدیِ این پژوهش، بررسیِ جایگاهِ «بنده و کنیز» در فقهِ روایی است. شهسواری با استناد به احادیث، نشان می‌دهد که در این ساختار، انسانِ برده نه به عنوانِ یک جاندارِ دارایِ حق، بلکه به مثابه یک «کالایِ تجاری» تصویر شده است. این تبعیض حتی در ساحتِ عبادات نیز ریشه دوانده و پوشش و حقوقِ متفاوتی را برایِ آزاد و بنده رقم زده است. مؤلف با تبارشناسیِ این احادیث، ریشه‌هایِ برده‌داریِ نوین و نگاهِ ابزاری به انسان را در این متونِ کهن جستجو می‌کند.شهسواری در بررسیِ بخشِ شیعی (من لایحضره الفقیه) و سنی (صحیح بخاری)، به مفهومِ «نجاستِ غیر» می‌پردازد. او نشان می‌دهد که چگونه واژگانی چون نجس قلمداد کردنِ پیروانِ سایرِ ادیان، مرزهایِ عمیقِ انسانی را ویران کرده و تبعیض را نهادینه می‌کنند. از نگاهِ مؤلف، این روایات نه تنها مانعِ صلحِ جهانی، بلکه ابزاری برایِ ایجادِ حسِ برتری‌طلبیِ دینی هستند که در تضادِ کامل با «برابریِ جهانیِ جان‌ها» قرار دارد.در فصلِ مربوط به جزا و حدود، کتاب به احکامِ سنگینی چون سنگسار، بریدنِ دست و پا، و میل کشیدن در چشم می‌پردازد. شهسواری این احکام را نه «عدالتِ الهی»، بلکه ابزارهایِ قدرتِ تنبیهیِ مذهب برایِ تثبیتِ حاکمیت و ایجادِ ارعاب در توده‌ها تحلیل می‌کند. او در مقابلِ این شریعتِ قساوت، «قانونِ رهایی» را پیشنهاد می‌دهد؛ قانونی که در آن هیچ مصلحتی بالاتر از آزار نرساندن به جانداران نیست و کرامتِ ذاتیِ هر موجود، خطِ قرمزِ اخلاق محسوب می‌شود.جلد دوم این مجموعه، آینه‌ای است که زشتی‌هایِ نهفته در متونِ کهن را به عصرِ حاضر پیوند می‌دهد. نیما شهسواری با کالبدشکافیِ دقیقِ احادیث، خواننده را وادار می‌کند تا ریشه‌یِ مسائلِ حقوقی و اجتماعیِ امروز را در روایاتِ دیروز بجوید. او با وفاداریِ مطلق به رسالتِ زیست‌محیطیِ خود، این پژوهشِ عظیم را تنها به صورتِ دیجیتال منتشر کرده است تا حتی برایِ افشایِ زشتی‌هایِ تاریخ، هیچ درختی قربانی نشود. این کتاب، مانیفستِ عبور از بندگیِ جزم‌اندیشانه به سویِ آزادگیِ آگاهانه است.

نیما شهسواری در جلد سوم «الله‌جبارالضار»، جسورانه‌ترین ایده‌یِ خود را مطرح می‌کند: فقه، بزرگترین قدرتِ اجرایی در جوامعِ سنتی است که هدفش کنترلِ مطلقِ جانداران است. او با کنار زدنِ لایه‌هایِ تقدس، نشان می‌دهد که فقه چگونه خصوصی‌ترین مسائلِ انسانی را به ابزاری برایِ تثبیتِ بندگی تبدیل کرده است. شهسواری معتقد است شریعت با قانونی کردنِ آزار (از سنگسار تا ذبحِ جانداران)، عملاً در تضادِ ماهوی با «قانونِ رهایی» قرار دارد و تنها راهِ رسیدن به آزادی، شناختِ بدونِ رتوشِ این ساختارِ قدرت است.در این مجلد، مفاهیمی چون «نجاسات» به عنوانِ ابزارهایِ طردِ اجتماعی تحلیل می‌شوند. واژه‌یِ «نجس» برایِ سگ یا «کافر» برایِ پیروانِ سایرِ ادیان، از نگاهِ شهسواری، مرزهایِ حقوقی و انسانی را ویران می‌کند تا برتری‌طلبیِ دینی نهادینه شود. همچنین، کالبدشکافیِ جایگاهِ «بنده و کنیز» نشان می‌دهد که چگونه فقه، انسان را به یک «کالایِ زنده» تقلیل داده است که حتی در نماز و ازدواج نیز حقوقی کمتر از انسانِ آزاد دارد. این تبارشناسی، ریشه‌هایِ عمیقِ تبعیض‌هایِ جنسیتی و طبقاتی را در متونِ فقهی فاش می‌سازد.یکی از تضادهایِ بنیادینِ مطرح شده در این کتاب، تقابل میانِ «اقتدارِ الهی» و «حقِ زیستن» است. شهسواری احکامی چون سنگسار، قصاص و اعدام را که به عنوان «حق‌الله» تعریف می‌شوند، در تضاد با حقِ بنیادینِ موجودات برایِ زندگیِ بدونِ درد می‌بیند. او همچنین به نقدِ نظام‌مندِ «ذبیحه و قربانی» می‌پردازد؛ عملی که در فقه به عنوانِ عبادتی پرثواب ترویج می‌شود، اما از منظرِ جان‌گراییِ شهسواری، چیزی جز آزارِ سازمان‌یافته‌یِ حیوانات و نقضِ اصالتِ جان نیست.کتاب در دو جبهه‌یِ اصلی پیش می‌رود: از یک سو به فتاوایِ سخت‌گیرانه‌یِ علمایِ حنبلی و حنفی درباره‌یِ ارتداد و تحریمِ هنر می‌پردازد و از سویِ دیگر، آراءِ فقهیِ معاصر و کلاسیک در تشیع را پیرامونِ دیات و مجازات‌هایِ بدنی واکاوی می‌کند. شهسواری با این بررسیِ تطبیقی، نشان می‌دهد که چگونه در هر دو مکتب، «تقلید» جایگزینِ «خرد» شده تا ساختارِ قدرت حفظ شود. او مخاطب را فرا می‌خواند تا با عبور از تعصب، چهره‌یِ عریانِ این قوانین را ببیند و به سویِ بیداریِ آگاهانه حرکت کند.جلد سوم این مجموعه، گواهیِ مستند بر زشتی‌هایِ قانونی است که قرن‌هاست بر زندگیِ انسان‌ها و جانداران سایه افکنده است. نیما شهسواری با وفاداریِ مطلق به «قانونِ رهایی» و رسالتِ زیست‌محیطیِ خود، از چاپِ کاغذیِ این اثرِ وزین خودداری کرده است تا هیچ درختی (به عنوانِ یک جاندارِ گیاهی) برایِ نشرِ پیامِ آزادی قربانی نشود. این کتابِ دیجیتال و رایگان، دعوتی است به یک انقلابِ فکری؛ گذار از بندگیِ شریعت به سویِ جمهوریِ بزرگِ جان‌ها، جایی که «عدمِ آزار» یگانه قانونِ حاکم است.

نیما شهسواری در جلدِ پایانیِ مجموعه‌یِ «الله‌جبارالضار»، جسورانه‌ترین ایده‌یِ خود را ارائه می‌دهد: قوانینِ جزایی در کشورهایِ اسلامی، چهره‌یِ واقعی و بدونِ سانسورِ برداشتهایِ سنتی از دین هستند. او معتقد است که این قوانین نه برایِ برقراریِ عدالت، بلکه برایِ نهادینه‌سازیِ خشونت و تبعیض طراحی شده‌اند. شهسواری با بررسیِ موادِ قانونی، نشان می‌دهد که چگونه قدرتِ سیاسی با استفاده از مفاهیمِ «وحیانی»، آگاهیِ فردی را سرکوب کرده و بندگی را در قالبِ موادِ حقوقی به شهروندان تحمیل می‌کند.یکی از نمادهایِ برجسته‌یِ رنج در این کتاب، تحلیلِ ساختارِ «دیات» است. شهسواری با استناد به قوانینِ مجازات، مفهومِ «نیمه‌انسان» انگاشتنِ زنان و اقلیت‌ها را کالبدشکافی می‌کند. جایی که ارزشِ جانِ یک جاندارِ انسانی بر اساسِ جنسیت یا باورِ مذهبی تعیین می‌شود، عدالت به یک کالایِ طبقاتی بدل می‌گردد. او این ساختارِ حقوقی را در تضادِ مطلق با «قانونِ رهایی» می‌بیند؛ قانونی که بر پایه‌یِ برابریِ مطلقِ تمامِ جان‌ها و احترام به کرامتِ ذاتیِ هر موجود بنا شده است.شهسواری در فصولِ مربوط به قوانینِ ایران، یمن و سودان، به بررسیِ اجرایِ علنیِ حدودی چون سنگسار، مصلوب کردن و قطعِ عضو می‌پردازد. او این مجازات‌ها را نه ابزارِ اصلاح، بلکه «تکنولوژیِ ترس» برایِ حفظِ اقتدارِ حاکمان می‌داند. همچنین، ماده‌هایِ قانونیِ مربوط به «ارتداد» را نمادِ اجبار در باور تحلیل می‌کند؛ جایی که حقِ بنیادینِ انتخابِ اندیشه با تهدیدِ مرگ سلب می‌شود تا ایمانِ موروثی جایگزینِ دانش و خردِ فردی گردد.کتاب در یک سیرِ تطبیقی، از قانونِ مجازاتِ اسلامیِ ایران شروع شده و به واقعیت‌هایِ دهشتناکِ اجرایی در یمن و سودان ختم می‌شود. شهسواری در تمامِ این مسیر، بر مانیفستِ جان‌گراییِ خود تأکید می‌ورزد. او حتی در نشرِ این حقایقِ تلخ حقوقی، وفاداری به زمین را فراموش نکرده و چاپِ کاغذی را «قتلِ طبیعت» می‌نامد. از نگاهِ او، کاغذ حاصلِ «غارتِ تنِ درختان» است و کتابی که برایِ بیداری و آزادیِ جان‌ها نوشته شده، نباید خود باعثِ نابودیِ جاندارانِ گیاهی شود.جلد چهارم این مجموعه، دعوتی است به یک بازنگریِ بنیادین در مفاهیمِ حقوقی و انسانی. نیما شهسواری با گردآوریِ این قوانینِ پراکنده، آینه‌ای را در برابرِ تمدنِ کنونی قرار داده است تا خواننده با دیدنِ زشتی‌هایِ قانونی، به سویِ «قانونِ رهایی» حرکت کند. این اثرِ متن‌باز و دیجیتال، گواهی است بر این باور که بیداری از مسیرِ دانش و شناختِ بدونِ تعصب می‌گذرد و صلحِ جهانی تنها با نفیِ مطلقِ آزار به تمامِ جانداران محقق خواهد شد.