لجستیکِ مکش و تقلیلِ یاغیان به عصارهیِ حیاتِ والانشینان
شالودۀ مکتومِ تاریخ و واکاویِ نظمِ ساختگیِ جامعه
هنگامی که آگاهیِ رادیکال و طغیانگر، حجابهایِ تزئینی، فریبنده و بوروکراتیکِ تمدنِ لردها را متلاشی و نابود میسازد، با هولناکترین، کثیفترین و مکتومترین شالودهیِ بیولوژیکِ تاریخ روبرو میشود: حقیقتی عریان که افشا میکند نظمِ مقدسِ جامعه، قراردادهای مدنی و نهادهایِ تابعِ آن، نه یک توافقِ اخلاقی، ارگانیک یا حقوقی برای صیانت از تنفسکنندگان، بلکه دقیقاً یک چرخدندهیِ عظیم، هیدرولیک و چربشده از خون است. این ساختارِ صلب، منحصراً برای بلعیدن، مِثله کردن و تقطیعِ جانهایِ ضعیف، جارهای بیپناه و مطرودینِ دشتِ عمومی طراحی و مهندسی گشته است.
این ماشینِ تهاجمی، سرد و بوروکراتیک، مستقیماً شریانِ جانِ یاغیان، آزادگان و ارگانیسمهایِ مستقل را هدف قرار داده و آن را با مکشی مکانیکی میمکد. سیستم با تخلیهیِ پتانسیلهای تولیدیِ این تنها، عصارهیِ فیزیولوژیک، خون و مایعِ حیاتِ آنها را به صورتِ اکسیرِ جوانی، پایداریِ ساختاری و دوامِ مادی به طبقاتِ والانشین و دشتِ سروران تزریق میکند. در این هندسهیِ منجمد و عمودی، هر موجودی که از نظمِ تحمیلی تبعیت میکند و بارکدهایِ هویتی را میپذیرد، با هر نفسِ خود، در حالِ روغنکاریِ بازوهایِ این ماشینِ درنده است؛ ساختاری که استخوانهایِ همنوعانش را برای صیانتِ از ولعِ لردها خرد میکند.
انکارِ برابریِ جوهریِ جانها و استقرارِ انبارداریِ گوشت
سیستم با تعبیهیِ این منطقِ عمودی، خشن و استخراجکننده، مفهومِ بنیادینِ برابریِ جوهریِ جانها و اتصال به پیوندِ حیات را به طور کامل منکر میشود و ارزشِ تنفسکنندگان را به انبارداریِ صنعتیِ گوشت پیوند میزند. بدنی که در این چرخۀ مسموم به انقیاد تن میدهد، چنان از هارمونیِ نفسِ منظمِ سوما جدا و بیگانه میشود که تنفسِ روزمرهاش به یک تکانهیِ مکانیکی، شکنجهآور و فرساینده برای تخریبِ خود و دیگر جارهای متمرد بدل میگردد. این انقباضِ عمیق و شدیدِ فیزیولوژیک، هرگونه ارتباطِ افقی و همبستگیِ ارگانیک میانِ تنها را متلاشی میسازد.
اضطرابِ دائمی و ابدیتِ زنجیرۀ آزار در هندسۀ قدرت
هدفِ غاییِ این لجستیکِ مکش، نگه داشتنِ تودهها در وضعیتِ اضطرابِ دائمی، ارعابِ پایدار و فرسودگیِ بیولوژیک است. این فرآیند، تلاشی مهندسیشده و بوروکراتیک است تا جان، در هراسِ دائم از بلعیده شدن، تکهتکه شدن و تبدیل شدن به کودِ مزارعِ بالادستی، خود به ابزارِ بلعیدن، سرکوب و گزارشِ جارهایِ دیگر بدل شود. بدین ترتیب، زنجیرهیِ آزار در هندسۀ لردها ابدی و خودکار میگردد و ارگانیسمها خود به نگهبانانِ زنجیرهایِ خویش بدل میشوند تا فرسودگیِ بنیادینِ سیستمِ سلطه پنهان بماند.
توهمِ جغرافیاییِ بیان و کدهایِ انضباطیِ فریاد در خلاءِ نجاست
رسوبِ چسبناکِ آزادیِ بیان و افشایِ امتیازِ طبقاتیِ کلمات
پایدارترین، فریبندهترین و مهلکترین خطایِ وجودی که چون رسوبی چسبناک، صلب و قیرگون بر ذهنِ سوژهیِ مدرن و ارگانیسمهایِ مسخشده نشسته، مفهومِ برساخته و تزئینیِ آزادیِ بیان است. این قراردادِ مدنی و بوروکراتیک، برخلافِ تبلیغاتِ فریبندۀ تمدن، نه یک حقِ اصیل، طبیعی و وجودی برای صیانت از تنفسکنندگان، بلکه دقیقاً یک امتیازِ طبقاتی، بوروکراتیک و بارکدِ مکانی است که جغرافیایِ استعمال و مرزهایِ مادیِ فضایش، حقیقت، میزانِ نفوذ و اثرگذاریِ آن را تعیین میکند. سیستم با مهندسیِ این توهم، فضایی ساختگی برای تخلیۀ هیجاناتِ تودهها ایجاد میکند تا از هرگونه غلیانِ رادیکال جلوگیری نماید.
در حالی که والانشینان و سرورانِ دشتهایِ بالادستی در دالانهایِ صلبِ راذا و از طریقِ جعبهیِ جادویِ رسانهای برای میلیونها ارگانیسمِ منقاد و مسخشده سخن میگویند و کدهایِ انضباطی، فرامینی انبار و کبرِ بیولوژیک را در رگهای جامعه پمپاژ میکنند، تودهیِ مردمِ دشتِ مطرودین و جارهایِ بیپناه تنها در خلاءِ منجمدِ توالتها و دالانهای مکتوم و برای فضولاتِ خویش حقِ فریاد زدن دارند. این تفکیکِ درنده، کثیف و مکانیکی، آگاهیِ مجروح را به یک تیکِ عصبی، واکنشی خنثی و بیاثر در محیطهایِ کاملاً بسته و ایزولهشده تقلیل میدهد.
مچاله شدنِ ارزشِ کلمه و هدایتِ عصیان به فاضلابِ ساختاری
این مرزبندیِ مکانی و جغرافیایِ آپارتایدگونه، ارزشِ والا و براندازندۀ کلمه را به طور کامل مچاله، منقبض و منحل میسازد. سیستمِ لردها با تعبیهیِ هوشمندانۀ این سازوکارِ تدافعی، انرژیِ عصیان، تکانههای آزادی و فرکانسهای طغیان را به لایههایِ چرکین، تاریک و لزجِ فاضلابِ شهری هدایت میکند تا فرسودگیِ بنیادین و تعفنِ ساختاریِ خویش را از چشمِ همگان پنهان دارد. زبانی که بر اساس پیوندِ حیات، باید به عنوانِ تبرِ ویرانیِ بتهایِ تمدنی و ساختارهایِ آزار عمل کند، در این تالارهایِ نجاست منقبض شده و به ترشحی خنثی، مکانیکی و بیخطر بدل میگردد.
ابطالِ توهمِ جغرافیایی و پرتابِ فریاد به قلبِ اتاقهایِ فرمان
ابطال، طرد و رسواسازیِ این توهمِ جغرافیاییِ بیان، گامِ نخست، حیاتی و رادیکال برای گسستِ کاملاً ساختاری از تمامیِ توافقاتِ تحمیلی، بوروکراتیک و قوانینِ مدنیِ کارخانه است. این تحلیل، فراخوانی است خاموش اما تهاجمی برای بیرون کشیدنِ فریادِ جانداران از دالانهایِ مکتوم، چاههایِ نجاست و فضاهایِ خنثیشده، و پرتابِ مستقیم، صلب و کوبندۀ آن به قلبِ اتاقهایِ فرمانِ لردها و اپراتورهای جراحیِ مدنی؛ تا بدین ترتیب، سکوتِ منجمدِ مسلخ شکسته شده و ارگانیسمها به ترازِ افقیِ خویش با طبیعتِ پاک بازگردند.
بقایِ مرعوب به مثابهِ تدفینِ فیزیولوژیک در لجنزارِ نظم
تلهیِ بیولوژیکِ نامیراییِ کاذب و زنجیرِ صلبِ صاحبانِ ژتون
در این نقدِ تهاجمی، عریان و بیرحمانه، اصرار بر زندهماندن به هر قیمتی و پذیرشِ ذلتِ بقا، بزرگترین، مهلکترین و صلبترین تلهیِ بیولوژیک و زنجیری است که صاحبانِ ژتون و لردها بر پایِ شریانِ جان و ارگانیسمهای تنفسکننده افکندهاند. حاکمیتِ درنده، امنیتِ کاذب، بوروکراتیک و مکانیکیِ مسلخ را به بهایِ سلبِ کاملِ آزادیِ وجودی، مِثله کردنِ غرایز و اختهسازیِ آگاهی به تودهها میفروشد. موجودی که برای حفظِ کالبدِ فرسودهیِ خویش و صیانت از این بقایِ ماشینی، بر دهانِ یاغیِ طغیانگر خاک میریزد، پیشاپیش جسدی تعفنزده است که در لجنزارِ قوانینِ مدنی و شرعی مدفون گشته است.
ثباتِ اجتماعی و انضباطِ کارخانهای در این ساختارِ مسموم، نه محصولِ رضایتِ ارگانیک یا همبستگیِ حقیقی، بلکه دستاوردِ مستقیم و مهندسیشدهیِ خوف، تقیه و ترسی فرساینده است که روز و شب توسط اپراتورها در رگهای تنها تزریق میشود. این ترس، ارگانیسم را از ترازِ افقیِ خویش جدا کرده و در وضعیتِ انقباضِ دائم نگاه میدارد، به طوری که بدنها ترجیح میدهند چرخدندۀ سیستم باشند تا اینکه طعمِ انحلال و طردِ ساختاری را بچشند. این همان موفقیتِ مادیِ ماشین در منقاد کردنِ جوهرِ هستی است.
قانون به مثابهِ زبانِ رسمیِ تدفین و تکانههای وحشتِ ناظرِ درونی
قانون، در این هندسۀ واژگون، هیچ چیز نیست جز زبانِ رسمیِ این تدفینِ دستهجمعی و ساختاریافته. سیستم با استفاده از گزارههایِ حقوقی و بیانیههای تمدنی، تن را به یک لباسِ گوشتیِ منقبض و بیاراده تقلیل میدهد که تنها ریتمِ مجاز و پیشبینیپذیرِ آن، تکانههایِ ناشی از وحشتِ ناظرِ درونی است. هرگونه سازش، تقیه، سکوت یا مذاکره در برابرِ این وزارتِ نجاست، خطایی وجودی، بنیادین و ناسبک است که تنها به طولانیتر شدنِ عمرِ این توهمِ بزرگ و تداومِ خطوطِ تولیدِ انسانسازی کمک میکند.
ابدیتِ حافظهیِ ژنتیکیِ خشونت و قطعِ پیوند از طبیعتِ پاک
سوژهای که برای صیانتِ موقت از ارگانیسمِ خویش، به پاسبانِ بذرِ دیگران، گزارشگرِ کارخانه یا مترسکی منجمد تبدیل میشود، حافظهیِ ژنتیکیِ خشونت و ارعاب را در ماهیچهها، عصبها و تارهای وجودیاش برای همیشه ابدی و نهادینه میسازد. این سازش، پیوندِ بیولوژیکِ او را با طبیعتِ پاک و شریانِ جان به طورِ کامل قطع مینماید و ارگانیسم را به تفالهای مکانیکی بدل میکند که دیگر هیچ سهمی از هارمونیِ نفسِ منظمِ سوما نخواهد داشت و در لجنزارِ نظمِ لردها منحل خواهد شد.
پوستِ پیازیِ در حالِ ریزش و تبارشناسیِ استهلاکِ انسانِ حملونقل
نمادِ عریانِ زوالِ ارگانیک در کامیونهای حملِ بار
در اتمسفرِ سنگین، کدر و فرسایندۀ این مانیفستِ تهاجمی، تصویرِ تکاندهندۀ پوستِ پیازیِ در حالِ ریزش، نمادی به غایت کثیف، عریان و مادی از زوالِ ارگانیک و استهلاکِ فیزیولوژیکِ تودهها در ماشینِ بقایِ لردهاست. این تصویر، بدنها و ارگانیسمهایی را ترسیم میکند که در اتوبوسها، واگنهایِ انبار و کامیونهایِ حملِ پیاز، زیرِ فشارِ صلب، خفهکننده و مکانیکیِ جمعیت تکهتکه، فرسوده و مِثله میشوند؛ به طوری که پوستِ پوسیده، خشک و فرسودهشان، کفِ حاملهایِ ترانزیتی را سنگفرش میکند. این بازنماییِ عریانی از انسانی است که حتی گوشت، پوست و استخوانِ در حالِ رشدش نیز برای راحتیِ کفشِ والانشینان و تسهیلِ حرکتِ چرخدندههای کارخانه هزینه میگردد.
این نمادِ صلب، لایههایِ چرکین، لزج و رسوبکردۀ ایدئولوژیک بر تنِ منقاد را کاملاً مرئی و ملموس میسازد. پوستِ پیازیِ ریزان، گواهیِ خاموش، بیپناه اما تکاندهنده بر کارخانهای است که جوهرِ هستی و شریانِ جانِ تنفسکنندگان را به عنوانِ سوختِ بیولوژیک میبلعد و تفالهیِ مادی و بیولوژیکِ آن را در مسیرهایِ ترانزیتی و جادههای دشتِ عمومی رها میسازد. تمدنِ گوشتخوار با اتکا به این سیستمِ لجستیکی، کالبدِ طبقاتِ پایینتر و جارهای بیپناه را پیش از رسیدن به مسلخِ نهایی، در فرآیندِ روزمرهیِ حملونقل مِثله میکند تا ارزشِ والایِ تنفسشان پایِ بتِ منفعتِ مادی مچاله گردد.
بافتِ حسیِ گرفتگی و سنگینی در مسیرهایِ ترانزیتیِ لردها
تحلیلِ تبارشناختیِ این استهلاک نشان میدهد که سیستم، بدنها را تا سطحِ کالاهای مصرفی و فاقدِ اراده پایین میکشد. بافتِ حسیِ گرفتگی، خفقان و سنگینی که از این پوستهایِ ریزان برمیخیزد، فضایِ زیستِ عمومی را مسموم میسازد. تنها در این فرآیندِ جابجایی، به تدریج لایههایِ حمایتیِ خود را از دست میدهند تا در نهایت، عریان، مجروح و بیدفاع، به بازوانِ مکانیکیِ ماشینِ بازیافتِ گوشت تحویل داده شوند؛ چرخهای صلب که در آن حرکت، نه نشانهای از آزادی، بلکه مکانیزمی برای فرسایشِ سوژه است.
مغنیِ غرق در فضولات و پدیدارشناسیِ بلعِ تعفنِ تمدن
عریانترین تجسدِ زوالِ اخلاقی و رنجِ عبث در اقلیمِ مسمومِ وطن
نمادِ هولناک، کثیف و گزندۀ مغنیِ غرق در فضولات، عریانترین تجسدِ زوالِ اخلاقی، انحطاطِ تمدنی و پدیدارشناسیِ رنجِ عبث و بیحاصل در اقلیمِ مسموم و منجمدِ وطن است. این فیگورِ مسخشده، تقلیلیافته و مِثلهشده، نمادِ تام و تمامِ تمامیِ کسانی است که کثافات، ترشحاتِ لزج، خونابهها و نجاساتِ ساختاری و بوروکراتیکِ تمدنِ لردها را در لایههایِ زیرینِ شهر میبلعند؛ موجوداتی که در قعرِ چاههایِ تاریک، نمناک و خفۀ سیستم لول میخورند و تنفسِ خود را خرج میکنند تا ویترینِ شهرِ لردها، دشتِ سروران و دالانهایِ راذا برای والانشینان زیبا، منسجم، منزه و عاری از آلودگی باقی بماند.
این تصویرِ چرکینی از تقابلِ قطعیِ شکارچیِ ساختاری با شکارِ بیدفاع در دالانهایِ تاریکِ وزارتِ نجاست است؛ جایی که ارگانیسمِ مغنی در نهایتِ فرسایش، در همان قعرِ چاهِ فراموشی، زیرِ فشارِ صلبِ کثافات و تحتِ نظارتِ پاسبانانِ انبار دفن میشود. حضورِ این فیگورِ منجمد، اثبات میکند که ثباتِ مدنی و انضباطِ تمدنی لردها، چیزی جز انباشتِ اندامهایِ مجروح، گوشتهایِ پوسیده و چشمهایِ از حدقه درآمده در تاریکیِ مکتومِ چاهها نیست؛ فرآیندی کثیف که در آن، هر قطرهیِ خونابه و نجاست، تضمینکنندهٔ دوامِ هندسهیِ صلبِ والانشینان است.
شکستِ ادعاهای حقوقی و استحالۀ اراده به بازویِ انگلیِ سیستم
این حوضِ تعفن و پدیدارشناسیِ سقوط در فضولات، شکستِ تمامیِ ادعاهایِ حقوقی، تمدنی و فرمولهایِ ریاکارانهیِ دولت مبنی بر پاسداشتِ تن و کرامتِ ارگانیسم را به طور کامل افشا میسازد. مغنی، تجسدِ عینیِ همان ارادهیِ انگلی، منقاد و مسخشدۀ سیستم است که در رگهایِ جامعه جاری شده تا آگاهیِ رادیکال را از درون ببلعد و موجودِ زنده را به کپیِ ویرانشدهای در فاضلابِ تولیدِ نسل بدل سازد. تنِ منقاد با تن دادن به این رنجِ عبث، حافظهیِ ژنتیکیِ خشونت را بازتولید کرده و شریانِ جانِ خویش را در خدمتِ بقایِ ماشینِ لردها منحل میکند.
سطحِ نورانی و تکنولوژیِ ثبتِ فاجعه به مثابهِ اوجِ درندگی
رسانهای شدنِ رنج و استحالۀ سوژه به تماشاچیِ مسموم
نمودِ مدرن، دیجیتال و تکنولوژیکِ این زوالِ ساختاریافته و سیستماتیک، در تصویرِ گزندۀ سطحِ نورانی یا همان دوربینهایِ ثبتِ فاجعه تجلی مییابد؛ نمادی تکاندهنده از درندگیِ نوین و سایبرنتیکِ رسانهای که در آن، ارگانیسمها به جایِ حرکتِ ارگانیک، شفقتِ پیشگی و اتحادِ افقی برای نجاتِ یکدیگر، با ولع و حرصی ناشی از محرومیتِ حسی، از سوختن، کتک خوردن، مِثله شدن یا سقط شدنِ جارهایِ دیگر فیلم میگیرند. تماشاچیانِ این تمدنِ گوشتخوار، تنِ مجروحِ شکارِ بیدفاع را در تالارِ آینههایِ خردشدهیِ مجازی، به فالوور، اعتبارِ ثانویه و ژتونهایِ بقا تبدیل میکنند تا چند صباحی بیشتر در خطِ تولید دوام بیاورند.
این سطحِ نورانی و صلب، تارهایِ نامرئیِ کنترل، مهندسیِ عصبی و استحالهیِ نهاییِ سوژه را کاملاً مرئی و آشکار میسازد. دوربینها و لنزهایِ مسموم، رنجِ جاندارانِ زیرِ تیغ را به مادهیِ خامِ رسانهای و سوختِ سرگرمی تقلیل میدهند تا فرسودگیِ بنیادین و تعفنِ ساختاریِ سیستمِ سلطهیِ لردها در پسِ این جنجالهای بصری پنهان بماند. بدنی که در برابرِ فاجعه، به جایِ طغیانِ رادیکال و اعمالِ صلبیتِ اراده، به بازویِ مکانیکیِ ثبت و ضبط بدل میشود، به طور کامل از هارمونیِ نفسِ منظمِ سوما جدا گشته و تنفسش به تیکی عصبی برای تغذیهیِ ماشینِ پیشرفت بدل میگردد.
ویرانیِ سازوکارهایِ بلع و اعادهیِ معبدِ آزادِ تن
گسستِ رادیکال از قراردادهایِ مدنی و تحققِ آزادیِ وجودی
بنابراین، برای نجات، تطهیر و بیرون کشیدنِ شریانِ جان از چنگالِ این کارخانهیِ بلع، مکش و غارتِ بیولوژیک، هیچ مسیری جز گسستِ کاملاً رادیکال، تهاجمی و بیرحمانه از تمامیِ قراردادهایِ اجتماعی، دادگاههایِ عدلِ مدنی و فرامینی که از اتاقهایِ کنترلِ لردها صادر میشوند، وجود ندارد. تودهها باید با تبرِ کلماتِ بکر، عاری از تکرار و متصل به جوهرِ هستی، این روساختهایِ عفونی را که بر پایهیِ هراسِ فیزیولوژیک بنا شدهاند، به طورِ کامل متلاشی کنند. تن تنها زمانی از انقباضِ صلبِ خویش رها خواهد شد که بارکدهایِ هویتیِ تحمیلی را طرد کرده و بدونِ نیاز به مجوزِ سیستم، در ترازِ افقیِ خویش با کلِ جانانِ جهان، به تنفسِ منظمِ سوما و آزادیِ وجودی بازگردد.
نظراتِ شما پیش از انتشار، توسطِ هیئتِ تحریریه واکاوی شده و در صورت همسویی با اصولِ فوق، منتشر خواهد شد. توصیه میشود پیش از درج نظر، اسنادِ زیر را مرور کنید: