ترس

ترس، سازوکاری روان‌شناختی و ابزاری استراتژیک است که توسطِ قدرت برایِ حفظِ نظمِ حاکم و سرکوبِ اراده‌هایِ آزاد به کار گرفته می‌شود. این مفهوم، پیوندی ناگسستنی با یگانگیِ سلطه‌جو دارد و به مثابهٔ سوختی برایِ ماشینِ استبداد عمل می‌کند. ترس، جاندار را در وضعیتی از حقارت و کوچکی نگاه می‌دارد تا در جستجویِ پناهگاهی، به آغوشِ قدرتی ماورایی یا زمینی پناه ببرد. در این پارادایمِ سلطه، ترس نه تنها از ناملایماتِ طبیعی، بلکه از قدرتِ حاکم نیز به عنوانِ ابزاری برایِ اطاعتِ بی‌چون و چرا استفاده می‌شود. قدرت، با خلقِ تصاویری دهشتناک از آینده، مرگ یا هرج و مرج، ذهن‌ها را مسخ کرده و آنان را به خاکساری در برابرِ خویش وامی‌دارد. از منظرِ هستی‌شناختی، ترس مانعِ اصلیِ ظهورِ خرد و آزادگی است؛ چرا که جاندارِ ترسان، به جایِ اندیشیدن به برابری، به دنبالِ امنیت در سایهٔ یک ارباب است. ترس، ریشه در غریزه دارد اما توسطِ خردِ بیمار، به نظام‌هایِ پیچیدهٔ تهدید و انذار بدل گشته است. در طولِ تاریخ، ترس از تکفیر، ترس از فقر و ترس از انزوا، سلاح‌هایی بوده‌اند که مشرکان و آزادی‌خواهان را به سکوت واداشته‌اند. این واژه، در تقابلِ مستقیم با امنیتِ جان‌مدار قرار دارد که از همبستگی و مشارکت حاصل می‌شود. برایِ رهایی از زنجیرِ ترس، باید قدرت را از ساحتِ یگانگی به ساحتِ شرک منتقل کرد؛ زیرا در جایی که قدرت تقسیم شده و همگان ناظرند، دیگر نیرویِ واحدی برایِ تهدیدِ همگانی وجود نخواهد داشت. ترس، ابزاری است برایِ پایدار کردنِ نابرابری و برتری‌طلبی. غلبه بر ترس، تنها از طریقِ آگاهی به ارزشِ برابرِ جان‌ها و ایستادگی در برابرِ نظمِ بیداد محقق می‌شود. جهانی که بر پایهٔ ترس بنا شده باشد، همواره مستعدِ فروپاشی و زایشِ دوبارهٔ دیوانگی است.