شرطه

شرطه، در معنایِ انتزاعی و فلسفیِ خویش، مفهومِ دیدبانِ قدرت و ناظرِ بیدارِ کثرت است که وظیفهٔ صیانت از نظامِ مشارکت و جلوگیری از زایشِ دوبارهٔ یگانگی را بر عهده دارد. این واژه، نه به معنایِ قوایِ قهریهٔ سنتی، بلکه به مثابهٔ یک سازوکارِ ساختاری در پارادایمِ شرک تعریف می‌شود که در آن، همگان بر همگان نظارت می‌کنند تا هیچ اراده‌ای میل به برتری‌طلبی و سلطه پیدا نکند. شرطه، تبلورِ آگاهیِ جمعی برایِ به بند کشیدنِ دیوِ قدرت و نگاه داشتنِ آن در خدمتِ زندگی است. در این ساحت، ناظرانِ بیشمار به عنوانِ ضامنِ برابری عمل کرده و هرگونه تمرکزِ منابع یا حقوق در یدی واحد را به سرعت رصد و مهار می‌کنند. مفهومِ شرطه، ریشه در این باور دارد که قدرت به ماهیتِ خود تمایل به هرزگی و استبداد دارد و تنها از طریقِ نظارتِ مستمر و تقسیطِ توانِ عمل می‌توان از کرامتِ جان محافظت کرد. این واژه، در تضاد با پاسبانانِ نظم‌هایِ پیشین قرار دارد که وظیفه‌شان صیانت از تخت‌هایِ والانشینان بود؛ شرطه‌هایِ جهانِ آرمانی، پاسدارانِ حقوقِ مشاع و آزادیِ عمومی هستند. از منظرِ معرفت‌شناختی، شرطه بودن یک مسئولیتِ وجودی است که بر دوشِ هر جاندارِ صاحبِ خرد نهاده شده تا مانع از آلودگیِ ساحتِ هستی به ویروسِ مالکیت و انحصار شود. در نظامی که بر پایهٔ شرطه‌گری استوار است، هیچ کلامی حجتِ مطلق نیست و هر کنشی در بوتهٔ نقد و مجادله قرار می‌گیرد. این مفهوم، ابزاری است برایِ پایدار کردنِ عدالتی که در آن، قدرت به جایِ آنکه ابزارِ درندگی باشد، به موتورِ محرکِ شکوفاییِ کلِ جانداران بدل می‌گردد. شرطه، نگهبانِ بیداری است که اجازه نمی‌دهد جهان دوباره در خوابِ غفلتِ یگانگی فرو رود.