در دسترس نبودن لینک
در حال حاضر این لینک در دسترس نیست
بزودی این فایلها بارگذاری و لینکها در دسترس قرار خواهد گرفت
در حال حاضر از لینک مستقیم برای دریافت اثر استفاده کنید
خب دوستان توی این قسمت مشخص میخوایم در باب اتفاقات و عکس العمل هایی که نشون میدن و منجر به انقلاب میشه و در عین حال در باب اون بخش دیگه ای که به صورت عملی حالا میخوایم رفتاری بکنیم و اتفاقات رو ما رقم میزنیم هم صحبت بکنیم.
اینکه امروز مثلا وقتی ما به شرایط ایران نگاه می کنیم.
از همان بعد از پیروزی جمهوری اسلامی ما مواجه می شویم با اتفاقاتی که در ایران افتاده، اعتراضاتی که شکل گرفته.
همه اینها به نوعی عکس العملی بوده.
یعنی تمام این ها به واسطه اتفاقی بوده که جمهوری اسلامی رقم زده.
حالا یک عکس العملی رو مردم نشون دادن.
یعنی شما یکی یکی رو بیاین مورد بررسی قرار بدید.
سال هفتاد و هشت به واسطه اون خفقانی که در مطبوعات به وجود آوردند اون به نوعی بستن فله ای روزنامه های مختلف.
اون اتفاقاتی که به عنوان قتل های زنجیره ای اتفاق افتاده بود.
این یک اتفاقی بود و یک عکس العملی بود که از طرف مردم شکل گرفت.
وقتی می رسیم به اتفاقات سال 88 هم باز به همین شکل هست دیگه.
یعنی یک انتخاباتی که شکل گرفت و مردم اعتقاد داشتند که آنها تقلب کردند و این باعث شد که یک عکس العملی از خودشان نشان بدهند و باز هم ما مواجه هستیم با همین عکس العمل ها.
اتفاقات دیگری که افتاد نود و هشت تومن گرون شدن یکباره ی بنزین و حالا می رسیم به اتفاقاتی که در 2016 اتفاق افتاد.
اولا نقطه ابتدایش این هست که ما مواجه هستیم با تمام جنبش هایی که اتفاق افتاده، همه و همه بر پایه یک سری اتفاقات است.
همه و همه عکس العملی هستش.
اولا که ما اینو میدونیم که توی تمام انقلاب هایی که در جهان هم اتفاق افتاده از این دست اتفاقاتی که باعث یک جنبش بوده هم شکل گرفته.
یعنی مثلا وقتی به بهار عربی نگاه میکنیم همه حتما دربارش شنیدین.
اینکه یک دستفروشی در تونس میاد خودسوزی میکنه و به نوعی جرقه اون انقلاب و اون جنبش هایی که در.
کشور های عربی شکل گرفت رو شکل میده.
این هم یک نوع عکس العمل هست.
یک نوع اتفاقات عکس العملی است.
یا حتی در ایران خودمون در پیش از این که جمهوری اسلامی و حزب جمهوری اسلامی بخواد قدرت را به دست بگیره.
پیش از اون هم ما حتما مواجه هستیم با اتفاقاتی که در میدان ژاله افتاد.
اون اتفاقی که باعث یک جرقه ی انقلابی شد یا سینما رکس آبادان که حتما همه دیگه دربارش شنیدیم یک موضوع خیلی تکرار شونده است.
این ها هم موضوعات عکس العملی بود که به نوعی سرعت انقلاب رو بیشتر و بیشتر کرد در ایران بیشتر کرد.
در همون سال 57 یعنی هر جامعه شناسی هر کسی که یک نگاهی نسبت به موضوعات داشته باشه و تفسیری داشته باشه میتونه اذعان بکنه که اتفاقاتی مثل سینما رکس آبادان یا کشتاری که در میدان ژاله اتفاق افتاد سرعت داد به این انقلاب.
تسریع کرد این مسیر رو.
در ایران ما تمام جنبش هایی که شکل گرفتند بر پایه یک سری اتفاقات بود و عکس العملی بود.
اولا میشه بهش اشاره کرد اینکه این اتفاق آخری که افتاده یکی از قابل تحسین ترین جنبش ها هست.
یعنی جنبش هایی که میشه بهش اتکا کرد میشه ازش صحبت کرد.
میشه بهش احترام گذاشت چراکه من توی قسمت های قبلی هم در موردش صحبت کردم.
ما داریم در باب یک عمل وحشیانه از جمهوری اسلامی صحبت می کنیم که باعث از بین رفتن و کشته شدن و قتل یک دختر میشه.
یک جانی است که از بین میره و اینکه حالا مردم به صورت جمعی در یک حرکت فوق العاده یک جنبش در کنار هم یک جنبش مدنی اعتراض بکنند نسبت به این موضوع قابل احترام هست.
یعنی شما میرسید به اینکه حالا با مردمی روبرو هستید که برای احترام به جان، برای احترام به آزادی، برای احترام به برابری فریاد می زنند.
شعار، شعار خارق العاده ایست.
این شعاری که زن زندگی آزادی را فریاد می زند.
این شعار قابل احترام است.
این شعاری است که شما می توانید با صدای بلند هر جایی ازش صحبت بکنید.
بگید اعتراضاتی در ایران وجود داشته که مردم شعار زن، زندگی و آزادی می دادند.
زنی که نماد و سمبل ناعدالتی ها هست برای رسیدن به برابری هست.
زنی که یک سمبلی است برای شجاعت در ایران یک مثالی است برای شجاعت در ایران.
این خیلی قابل احترام و قابل اتکاست که وقتی از زندگی صحبت می کنند یک معنای دوباره ای رو داره مطرح می کنه از این اصالت و احترام به جان و زیستن به زندگی.
به حالا حرکت و جنبش و انقلابی که در راستای زندگی هست.
برای زندگی کردن هست.
نه برای مرگ.
نه برای رسیدن به مرگ.
نه در آن تفکرات مسموم و بیماری که داره مدام مرگ رو ترویج میده.
خب این قابل احترام هست و در نهایت رسیدن به آن آزادی و آن معنای بزرگ.
من درباره اش صحبت کردم.
اینکه این شعار رو میشه تفسیر کرد.
من خودم با اعتقادات و باورهای خودم زن رو نمادی از برابری میدونم.
زندگی رو نمادی از جان می دونم و آزادی که نهایت و انتهای باورها و آرزوهای ماست.
و این شعار قابل احترام هست.
وقتی شما به این حرکت نگاه می کنید عکس العملی هست ولی به شدت باشکوهه چرا که اون ابتدا و اون نقطه ای که باعث خروش مردم شده احترام به جان هست.
این که این مردم در راستای این که یک جانی رو کشته اند یک حرکت وحشیانه ای کرده اند یعنی نه به واسطه غذا، نه به واسطه بی پولی، نه به واسطه مشکلات اقتصادی و معیشت، به واسطه احترام به حقوق زنان، وجود زنان، جان ها، برابری، آزادی و موضوعاتی از این دست.
حالا می بینید که دارند اعتراض می کنند.
پس این به شدت قابل احترام هست.
خیلی قابل احترام هست، قابل ستودن هست، قابل مطرح کردن هست و می بینید که با چه جمع کثیری هم روبه رو هستیم که در جای جای جهان در هر جایگاهی که هستند نسبت به این موضوع حس غرور می کنن و دربارش صحبت می کنن.
حتی سعی می کنن خودشون رو به نوعی نزدیک به این فکر بکنن.
چرا که به آدم اعتبار می ده.
نزدیکی به این تفکر زیبا و باشکوه.
پس این نقطه مثبت فوق العاده هست.
نمیشه دربارش ساعت ها صحبت کرد.
تو قسمت های مختلف ما دربارش صحبت کردیم.
اما نکته ای که باید بهش اشاره کرد و بهش نزدیک شد این هست که ما همواره در طول تاریخ ایران بعد از پیروزی جمهوری اسلامی مواجه هستیم با اتفاقاتی که شکل میگیره توسط جمهوری اسلامی و عکس العمل مردم رو به بار میاره.
یعنی مثلا در نود و هشت میان بنزین رو یکباره سه برابر میکنن.
حالا مردم به شرایط معیشتی خودشون اعتراض میکنن که حالا جنبه ها و این جنبش هم سمت و سوی انقلابی به خودش میگیره.
چرا که من بارها درباره اش صحبت کردم و گفتم وقتی ما در باب انقلاب صحبت میکنیم، انقلاب یک مسیری است که از وجودیت جمهوری اسلامی از روزی که پیدایش کردیم، جمهوری اسلامی وجود داشته.
در ایران این قطار کم کم بهش یه تعدادی اضافه شدند.
مدام داره اون بدنه اجتماعی اش رو جمهوری اسلامی از دست میده.
ابتدائا نزدیک میشن به اون قشر خاکستری، قشری که هیچ کاری حاضر نیست بکنه.
و طی مرور زمان به واسطه اتفاق ها، رفتارها، حتی کارهای احمقانه ای که جمهوری اسلامی میکنه خیلی ها رو داغدار میکنه و الی آخر ماجرا.
ما مواجه میشیم با این قشر خاکستری که دارن کم کم سوار این قطار و انقلاب میشن.
من مثال هم زدم.
اگر هشتاد و هشت هم در ایران شلوغ بود.
اگر من به عنوان یک شخصی وارد این تظاهرات میشدم.
من که دنبال رای هم نبودم.
من که تو عمرم رای نداده بودم تو جمهوری اسلامی.
من اصلا این ساختار رو به عنوان یک ساختار قبول نداشتم.
از همون سن پایین.
پس من رای نداده بودم ولی من در خیابان بودم.
چراکه من هدفم انقلاب بود.
هدفم از بین رفتن جمهوری اسلامی بود.
حالا اینکه عامه مردم دنبال این موضوع بودن یا نبودن موضوعی نبود که برای من اهمیت داشته باشه.
اما هر حرکت، هر عکسی که ضربهای به مشروعیت جمهوری اسلامی میزد برای من محترم بود و حاضر بودم بهش بپیوندم.
چرا که در نهایت وجودیت جمهوری اسلامی رو در برابر وجود جوان ها میدونستم.
در برابر وجود آزادی می دونستم در برابر وجود برابری.
می دونستم نابودکننده جان ها.
می دونستم از بین برنده آزادی می دونستم و حاضر بودم هر تلاشی بکنم برای نابود شدن این تفکر مسموم.
این سیستم فاسد، این نظام آلوده و وحشیانه.
پس ما یک قطاری رو داشتیم همواره هم عده ای درش بودند و حالا این بدنه اجتماعی که در اون ابتدای امر جمهوری اسلامی به قدرت رسید در اختیار اون ها بود.
بلامنازع در اختیار اون ها بود.
کسی هم نمی تونه این رو کتمان بکنه.
اون نود و هشت درصد از آسمان نیامده بودند.
فقط و فقط نمیشه همه چیز رو بر پایه گول خوردن اون ها و فریب اون ها دونست.
حضور میلیونی در مراسم مثلا خمینی زمانی که این همه آدم رو کشته بود باعث قتل این همه جوان آزاده شده بود.
اون اتفاقات 88 و اون جنایات رو انجام داده بود اما باز هم بدنه اجتماعی داشت.
باز هم یک تعدادی مجنون بودند که بیان به سر و صورت خودشون بزنند و دل در گرو او داشته باشند.
پس این بدنه رو داشت اما طی مرور زمان مدام داره از این بدنه کم میشه.
این بدنه اجتماعی از بین میره.
ابتدائا وارد اون وادی قشر خاکستری میشن.
تمام این هایی که دل می میبرند.
از جمهوری اسلامی ابتدا وارد قشر خاکستری جامعه میشوند، بی تفاوت هستند نسبت به موضوعات و طی مرور زمان حالا سعی میکنند به این سمت کشیده بشن.
و در نهایت سوار بر قطار انقلاب میشن.
و دقیقا وظیفه این هستش که اون قطار رو هی هر روز قدرتمند تر و مستحکم تر بکنی و با برنامه تر بکنی.
پیشبرد اش رو تسریع بکنی، هزینه اش رو پایین بیاری و در نهایت هم به انقلاب برسی.
اما از موضوع اصلی دور نشیم.
موضوع اصلی این هستش که تمام به نوعی اعتراضاتی که در ایران اتفاق افتاده همه به واسطه یک سری عکس العملی بوده که مردم به اتفاقی که جمهوری اسلامی رقم زده شکل گرفته.
اتفاقاتی که گاها به نوعی حتی اون اعتراض رو مشروعیت به جمهوری اسلامی هم داده.
یعنی مثلا سال 57 وجود اون آدم ها به نوعی این ها حتی اعتقاد داشتند که خب این ها به ساختار ما باور دارند و اومدن رایشون رو پس بگیرن.
پس این ساختار رو قبول کردن.
از دل این ساختار میخوان یک انتخاب دیگه ای داشته باش.
حالا اونا دلایل و ادله شون رو میارن که نه.
به نوعی تقلبی هم اتفاق نیفتاده.
و این اتفاق در نهایت به نوعی در نزدیکی با مشروعیت برای جمهوری اسلامی هم گام برمیداره.
هرچند که اون بدنه اصلی که در برابر جمهوری اسلامی ایستادگی کرد، تظاهرات کرد.
قاعدتا من به روزهای اول و ابتدای کارم و کسانی که دنبال کردن ادامه دادن همشون به کلیت این ساختار هم مشکل داشتن.
اما گاها اینها میان این حرکات رو برای خود میکنن از آن خود میکنن چرا که بر پایه اتفاق هست چرا که یک نوع عکس العمل هست در طول این اتفاق.
یعنی شما نگاه کنید سال نود و هشت اگر مردم به خیابان اومدن جمهوری اسلامی بلافاصله میخواد اینها رو تعبیر بکنه که اینها اعتراض دارن، اینها اعتراض دارن نسبت به معیشت خودشون.
معیشتی که قرار هست این اقتصاد در دل همین جمهوری اسلامی بهتر بشه پس این اعتراض رو میتونن قبول بکنن.
و به نوعی حتی میتونم با این اعتراض استفاده کنم به نوعی برای مشروعیت خودشون که اینها در همین ساختار در همین نظام به دنبال این اتفاق هستند و یا حتی مثلا شما مواجه میشید همین اتفاقاتی که در 88 هم افتاد این رو هم بلافاصله جمهوری اسلامی می تونه تعبیر کنه.
یعنی شما وقتی مواجه میشید با یک مسئله ای مثل گشت ارشاد و.
این مباحث رو مطرح میکنه.
یعنی داره میگه این جماعتی که امروز در خیابان هستند دارن اعتراض میکنن به این موضوع مشخص.
از حکومت ما اعتراض دارن نه به کلیت.
هر چند که گفتیم ثابت شده است.
اینکه ما مواجه هستیم با یک جماعتی که صد در صد مخالف وجودیت جمهوری اسلامی هستن اما این اون نقطه ای به معنای واقعی خودش می رسه که اتفاقات رو ما رقم بزنیم که ما در پی به وجود آوردن اتفاقات باشیم.
مدام در جست و جوی این نباشیم که عکس العمل از خودمون نشون بدیم.
در آرزوی جنایت نیستیم که جمهوری اسلامی جنایتی مرتکب بشه تا مردم واکنش نشون بدن.
در پی اون اتفاقات نباشیم.
اون اتفاقات باید رقم بخوره.
یعنی باید این شکل از به نوعی استراتژی برای رسیدن به پیروزی.
کاملا دگرگون بشه.
روزی که ما به اون مرحله برسیم که عمل رو خودمون به وجود بیاریم نه به واسطه عکس العمل.
ما بزرگترین گام رو در پیروزی انقلاب برداشتیم.
روزی که از این جنبه اتفاق تغییر بکنه.
در پی چهلم یک نفر نباشه بلکه در پی به وجود آوردن و رقم زدن یک اتفاق باشه.
اتفاقی او رو به عکس العمل وادار نکنه.
اتفاق رو جمهوری اسلامی شکل نداده باشه.
اتفاق رو مردم شکل داده باشند.
ایمان و در کنار هم بودنشون شکل بده.
اون روز هست که ما گام انقلابی رو برداشتیم.
اون روزی هست که ما می تونیم ببینیم که بله این جنبش ما رو در نهایت به پیروزی در انقلاب میرسونه.
این جنبش، جنبش انقلابی هست.
تمام جنبش هایی که شکل گرفته یک بخشی ازش درش وجود داشتن که انقلابی حرکت می کردن.
مدام داره این دایره بزرگ و بزرگ تر میشه و تعداد بیشتری واردش میشه.
و وقتی ما بتونیم هدفمند این حرکت رو به پیش ببریم، سازماندهی بکنیم، دربارش صحبت بکنیم، بارها دربارش صحبت کردیم.
ایمان واحدی بسازیم، گروه ها و تشکل هایی رو پدید بیاوریم.
حالا ما به اون مرحله می رسیم که اتفاق رو خودمون رقم میزنیم.
در پی عکس العمل به اتفاقات نمی مونیم و انقلاب اونجاست که پیروز میشه.
شاید اتفاقاتی از سوی جمهوری اسلامی تسریع بکنه، تسهیل بکنه.
رفتارهای احمقانه ای که مدام هم انجام میدن.
اما در نهایت ما باید اتفاق را رقم بزنیم.
مثال بیشمار میشه دربارش زد دیگه با مثال های ساده میشه بهش فکر کرد.
در زندگی روزمره ما وقتی می خواهیم به یک هدفی برسیم در انتظار یک اتفاق که نمی مونیم.
یعنی مثلا ما می خوایم بریم یک مسافرتی به یک شهری.
حالا منتظر نمی مونیم که مثلا بلیط چارتر ارزون به وجود بیاد یا نیاد که ما بریم یا نریم.
ما وقتی هدف غایی مون رسیدن به اون سفر باشه، شده باشه پیاده هم می ریم. درسته؟
و این اون نقطه ای است که ما باید بهش برسیم تا به اون پیروزی در انقلاب برسیم.
یعنی قرار باشه اتفاق رو خودمون رقم بزنیم.
در پی عکس العمل نباشیم.
یک اتفاقی رو جمهوری اسلامی رقم بزنه و بعد ما واکنش نشون بدیم.
اونجاست که تصویر و تصور تبدیل به اون تصویر و تصور انقلابی میشه.
شما مواجه می شید با اینکه حالا مردم هستند که دارند مدام اتفاقات رو رقم می زنن به یک باره.
حالا اون قدرت واحدی که می تونه بسیج گری بکنه، یک تظاهراتی، یک اعتصابی، یک تحصنی رو شکل میده بدون واسطه اتفاق خاصی.
و این اون جاست که این آتش انقلاب روشن شده و غیر قابل خاموش کردن هست.
و ما باید به اون مرحله برسیم.
برای اون مرحله هم گفتیم، صحبت کردیم، گفتیم نیاز به یک ایمان جمعی هست.
حالا این ایمان جمعی داره یک فرداهای روشنی رو می سازه که مردم با امید به اون حاضر هستند حرکت کنند.
پس این، اون نقطه ابتدایی است.
اون ایمان جمعی، فردای روشن آینده در برابر آرزوهایی در کنار هم که قوتی داره برای اینکه مردم رو بیدار کنه، برای اینکه مردم رو به فعالیت وادار کنه، برای اینکه با امید اونها رو به تلاش برسونه.
در کنار اون ما نیاز داریم به یک سری بازوهای قدرتمندی که بتونه این اهداف رو پیش ببره، بتونه این اهداف رو مطرح بکنه، بتونه بسیجی گری بکنه، بتونه مردم رو در کنار هم قرار بده این نیازمند به وجود آوردن گروه ها هست.
تشکل ها هست. احزاب هست.
احزابی که به وجود آوردنش سخت نیست.
هدف مشخص و مانیفست مشخص و راه مشخصی که شما تصویر بکنید و حالا شروع بکنید به عضوگیری.
حالا شروع کنید به عضوگیری حقیقی.
از فضای مجازی استفاده بکنید برای اطلاع رسانی.
برای بحث کردن.
برای رای گیری.
برای رسیدن به یک اجماع.
شرایطی که وجود داره.
میشه هزاران روم به وجود آورد، شرایط به وجود آورد.
برای اینکه در کنار هم صحبت بکنند و آرا بگیرند.
این اتفاقات قابل به وجود آوردن هست دیگه.
پس باید استفاده کرد.
باید یک بازوی قدرتمندی رو به وجود آورد که حالا با توجه به اون ایمان با توجه به این بازوی مقتدر حالا اعمال رو خودشون به وجود بیارن، حالا اتفاق رو خودشون به وجود بیارن.
حالا انقلاب جنبه عملی پیدا بکند نه عکس العملی.
حالا جمهوری اسلامی هر کاری میکنه یا نمیکنه شاید یه کاری بکنه که اون عکس العمل باعث بشه تعداد بیشتری هم حتی وارد این وادی بشن.
اما عمل ابتدایی باید توسط خود مردم شکل بگیره و اتفاقات رو خودشون رقم بزنن و این عمل هست که لازمه بوجود آوردن انقلاب خواهد شد.
حالا شما تصور بکنید که فراخوان هایی که داده میشه برای یک رفتار بواسطه عکس العمل به وجودیت جمهوری اسلامی نیست و جمهوری اسلامی به هیچ عنوان نمی تونه این ها رو تعبیر بکنه که این ها حتی به نوعی قبول دارن نظام رو به یک باره.
یک فراخوانی داده میشه در برابر جمهوری اسلامی.
یک تجمع چند صد هزار نفری میلیونی در برابر جمهوری اسلامی، برای نابودی جمهوری اسلامی، برای از بین رفتن جمهوری اسلامی.
اما فراتر از نابود شدن و از بین رفتن جمهوری اسلامی برای رسیدن به عنوان مثال به یک حکومت دمکراتیک دموکرات لاییک با عنوان جمهوری.
هر آرزوی جمعی که تبدیل به آن آرزوی مشخص شده، حالا تعداد بی شماری را در کنار هم قرار داده.
تشکل هایی هستند که این فرمان را می توانند بدهند.
حالا با عمل خودشان وارد این وادی می شوند.
حالا فراخوانی داده می شود برای اعتصاب.
حالا گروه های مختلف تشکل های مختلفی که شکل گرفته این فرمان را داده اند.
با همفکری هم در کنار هم حالا قدرت اجرایی دارد که یکپارچه انجام بشود.
حالا اگر قرار است تحریمی صورت بگیرد برای لطمه زدن به جمهوری اسلامی، به اقتصاد جمهوری اسلامی با قدرت بسیج گری که وجود دارد توسط این احزاب و گروه ها و تشکل ها به یکباره تبدیل به جریان اصلی می شود.
ما در باب این احزاب صحبت کردیم.
این احزاب قوه اصلی هستند برای حرکت به شدت میشه ازش استفاده کرد.
به وجود آوردنش به شدت ساده هست.
یک موضوع پیچیده نیست.
این تصویر و تصوری که بیان شده مدام در حال تکرار شدن هست.
در باب اینکه این آدم هایی که در این اطراف هستند یک سری موجودات عجیبی هستند.
این به وجود آوردن احزابی چیز عجیبی است.
یا اینکه این احزاب باید جنبه ی قانونی داشته باشند، همه و همه برای دور کردن ما از واقعیت قدرتی است که در بین نهاد ها، احزاب، گروه ها و تشکل ها وجود داره.
اگر مدام داره تکرار میشه و تلقین میشه، این تبدیل به یک ارزش شده که من آزادگی ام در این است که به هیچ حزبی باور نداشته باشم.
این عین دروغ است، عین خیانت است.
این عین از بین بردن قدرت برای زندگی جمعی در انسان ها است.
چرا که انسان ها اون قدرت جمعی و در کنار هم بودنشون هست که معنا پیدا میکنه.
حالا وقتی این احزاب و گروه ها و تشکل ها شکل بگیره حالا میشه استفاده کرد از سلبریتی ها، از کسانی که معروف هستند برای پروموت کردنش، برای قدرتمندتر کردنش، برای درمیون گذاشتنش.
حالا میشه رسانه هایی در اختیار داشت که در باب اهداف و باورها صحبت کرد.
حالا میشه ایمانی رو به وجود آورد.
حالا میشه همفکران رو در کنار هم قرار داد.
حالا میشه اونها رو به نوعی سازماندهی کرد و از قدرتشون استفاده کرد.
شجاعت سرشاری که وجود داره شما باهاش مواجه میشید اما اینها سازماندهی شده نیستند.
اینها رها شده هستند.
اینها به واسطه تهییج احساسات هست و دائما هم بهش دامن زده میشه.
به نوعی تشویق میشه بر اینکه این کارها رو بکنه.
در صورتی که کارها کارهای عبث و بیهوده ای است.
شما وقتی وارد این وادی میشوید به یک پیروزی در نهایت به انقلاب باورمند هستید.
دیگه قرار است این جان خودتون رو در راستای به نوعی پیش ببرید که هزینه ای بشه برای رسیدن شما به آزادی و این نیازمند است که شما برای کوچکترین کارهایی که میخواید انجام بدید توی زندگیتون برنامه ریزی میکنید و تلاش میکنید، هدف مشخص میکنید.
برای کارهای ساده میگم حتی من مثالی زدم و مثال ساده ای زدم.
شما وقتی میخواهید آب بخورید هم هدف مشخص میکنید میخوام آب بخورم.
حالا یه مسیری داره دیگه من باید از اتاقم بلند شم برم سمت آشپزخونه مثلا در آشپزخونه رو باز کنم آب بخورم.
چجوری میشه برای رسیدن به یه انقلاب، برای از بین بردن یک حکومتی که بالاخره نمیدونم سه تا نیروی مسلح داره چهار تا نیروی جاسوسی و اطلاعاتی داره؟
چجوری میشه این حکومت رو بدون برنامه ریزی، بدون هدف، بدون سازماندهی، بدون.
برنامه مشخص از بین برد؟
پس ما نیاز داریم و این برنامه ریزی ها در نهایت ما رو به اون مرحله ای میرسونه که حالا از بعد عکس العمل تبدیل به عمل بشه.
حالا اتفاقات رو جمهوری اسلامی رقم نزنه، اتفاقات رو مردم رقم بزنه، اتفاقاتی که مردم در کنار هم رقم میزنن و حالا هر عکس العملی از جمهوری اسلامی به ضررش تموم میشه.
من یک بار تو این برنامه دربارش صحبت کردم.
جمهوری اسلامی امروز دقیقا به اون وادی افتاده.
یعنی شبیه به اون کسی است که هیچ چیزی برای عرضه نداره.
همه نقاط سیاه او رو میشناسن.
همه درباره اش صحبت کردن.
اما این بی برنامگی و بی به نوعی بی هدف بودن و بی آرمان بودن هست که لطمه میزنه و ما رو به اون مسیر نمیرسونه.
این نبود و فقدان گروه ها و احزاب هست که ما رو به این عدم قدرتمون میرسونه.
در برابر جمهوری اسلامی این تصویر تبدیل به یک بومی شده پر از تهیج.
پر از احساسات.
پر از انسانهای آزاده و شجاعی که دارن از جون خودشون میگذرن اما سازماندهی شده این کار رو انجام نمیدن.
در راستای رسیدن به یک هدف مشخصی انجام نمیدن.
هر کسی عاصی شده و حاضره هر کاری بکنه بکن اما نه کار درست نه کار اصولی که سازماندهی شده هست برای رسیدن به هدف.
ما باید این حرکت را تبدیل به یک حرکت سازماندهی شده بکنیم.
باید یک تعریف مشخصی رو بدیم.
باید یک آرمان مشخصی رو مطرح بکنیم، یک ایوانی رو بسازیم، آرزوها رو در کنار هم تصویر بکنیم.
بازوی محرکه ای که به اسم گروه ها و تشکل ها و احزاب هست رو شکل بدیم.
بعد این ها بتونن کارهای عملی بکنن.
از اون وادی عکس العمل در بیان و فراخوانی بدن که قوه اجرایه داشته باشه.
عکس العمل ها هم قاعدتا ما رو به پیروزی میرسونه.
الان داشتم در باب همین موضوع صحبت می کردم.
جمهوری اسلامی امروز به اون درجه ای رسیده که هر کاری می کنه به ضررش تعبیر و تفسیر میشه.
اگر با مردم مماشات بکنه به ضررش هست.
اگر با اونها قوه قهریه استفاده بکنه به ضررش هست.
اگر کسی رو زندانی کند به ضررش است اگر کسی رو آزاد کنه.
یعنی شما تصور کنید اگر یک شخصیت سیاسی در ایران دستگیر بشه به ضرر جمهوری اسلامیه.
اگر هم اون شخص رو آزاد کنه باز هم به ضرر جمهوری اسلامیه.
اگر اون شخص رو اعدام کنه هم به ضرر جمهوری اسلامیه.
یعنی هر رفتاری از جمهوری اسلامی به ضررش هست.
بیشتر مردم آگاهی دارند نسبت به این ذات جمهوری اسلامی.
کارهایی که کرده و رفتارهایی که کرده باید باز هم مطرح بشه.
اما خیلی ها در بابش می دونن.
اما نقطه مشخصی که وجود داره این هست که اون قشر خاکستری وارد میدان نمیشه برای تغییر.
چرا وارد این میدان نمیشه؟
باید دلایلش رو بهش رسید.
باید دونست چرا ما این حجم بزرگ از شجاعت رو داریم.
شما مواجه میشید با انسان هایی که شجاعانه دارن کارهایی رو انجام میدن.
اما اینها سازماندهی شده این کار رو انجام نمی دن.
اینها خود رو نزدیک به یک فکر نزدیک به یک آرمان نزدیک به یک هدف در یک گروه و تشکلی نیستند که این کار را هدفمندانه برای پیروزی انجام دهند.
شما این سرریز شجاعت را می بینید اما این شجاعت به هدر میره دیگه قابل تکریم هست، قابل تشویق هست، قابل احترام هست به عنوان دیدن اما ما رو به اون وادی پیروزی نمی رسونه.
و این اون نقطه ایست که باید بهش بیشتر نزدیک شد و دربارش بیشتر صحبت کرد.
این اون نقطه ایست که ما رو باید به اون مرحله ای برسونه که عمل رو ما شکل بدیم.
اتفاق رو ما رقم بزنیم.
چرا که جمهوری اسلامی با هر عکسالعمل محکوم به نابود شدن هست.
بیشتر نزدیک به اون به نوعی قبرستان خودش میشه.
هر عکس العملی که نشون میده.
گفتیم شما در نظر بگیرید که امروز جمهوری اسلامی تصمیم بگیره با مردم مماشات بکنه، تصمیم بگیره یک سری از قوانین خودش رو تغییر بده، اصلاحات و رفرم رو در ساختار جمهوری اسلامی شکل بده، گشت ارشاد رو برداره حجاب رو آزاد کنه.
شما تصور کنید جمهوری اسلامی هرچند که محال هست به واسطه اون نگاه دگم و عبثی که در خود داره اما یک همچین رفتاری هم انجام بده.
این صد در صد به ضررش هست.
چرا که جماعت می دونن که می تونن به خواسته هاشون برسن پس خاموش نخواهند شد.
پس بیشتر و بیشتر در این راستا به نوعی به واسطه پیروزی ای که به دست آورده اند به واسطه این کرنشی که دیده اند قدرت بیشتری می گیرند.
حالا تصور کنید جمهوری اسلامی از همین قوه قهریه و وحشیانه خودش استفاده کنه، تعداد بیشتری رو دستگیر کنه، اعدام کنه، بکشه، در خیابان گلوله جنگی بزنه و همین رفتارهای عبث و وحشیانه و خشمگینانه و در راستای خشونتی که داره رو پی بگیره باز هم به ضررش هست.
چرا که باز هم جماعت بیشتری رو از بدنه خود جدا و به بدنه انقلابیون اضافه می کنه.
از قشر خاکستری تعداد بیشتری رو به سمت کسانی که دنبال انقلاب هستند اضافه می کنند این قوه قهریه تعداد بیشتری انسان هایی هستند که حالا زخمدار هستند.
آنها برادر دارند، خواهر دارند، دوست دارند، رفیق دارند.
اینها هم اضافه می شوند.
هر کدوم از رفتار هایی که داره می کنه به ضررش هست.
رفتار هایی که در طول این بودن خود کرده به ضررش هست.
چرا که من در بابش صحبت کردم.
جمهوری اسلامی به ذات محکوم به نابودی است.
شاید جمهوری اسلامی بتونه یک حکومت کوچکی با یک اقلیتی رو تشکیل بده در یک گوشه ای از جهان که باورمند بهش هستند باورمند به اسلام شیعی ولایی هستند اما هیچ وقت نمی تونن یک جمعیت متکثری مثل جمعیت هشتاد و پنج میلیونی ایران رو زیر یک پرچم قرار بده.
چرا که اینها تفکرات مختلفی دارند و اصلا این نوع از حکومت قابلیت این رو نداره.
پس ما می دونیم که این محکوم به نابودی است اما باید این راه رو هموار تر بکنیم و کم هزینه تر بکنیم و یک آینده درستی رو در برابرش رقم بزنیم.
پس یعنی ما دقیقا باید به این نقطه برسیم؟
چجوری هست که می تونیم از این پتانسیل استفاده کنیم؟
از این پتانسیل اجتماعی استفاده کنیم؟
از این شجاعت درون استفاده کنیم؟
ما حالا این برگه رو تغییر بدیم.
حالا منتظر این نباشیم که یک کار وحشیانه جمهوری اسلامی انجام بده و بعد مردم به خیابان بیایند.
حالا عمل اتفاق توسط خود مردم اتفاق بیفته.
خود مردم بازویی باید داشته باشند.
باید احزابی داشته باشند.
باید هدف روشنی داشته باشند و برای آینده مشخصی بجنگند. تلاش بکنند.
پس ما در نهایت نیاز به یک انقلاب عملی داریم.
اون مرحله ای که ما مواجه بشیم با یک ایرانی که اتفاقاتش رو خودش رقم می زنه.
مطمئن باشید که پیروزی در همون نزدیکی هاست.
یعنی همون طوری که این پتانسیل شکل گرفت.
ما دیدیم که به واسطه از بین رفتن جانی به واسطه قتل دختری به واسطه اجحاف در حقوق زنان این اتفاق رخ داد.
یک جنبشی شکل گرفت که عکس العملی بود.
روزی که ما مواجه شدیم با حالا جماعتی که عملی به خیابان می آیند به واسطه قوانین وحشیانه جمهوری اسلامی، به واسطه اعدام، به واسطه اعدام کردن دیگران، به واسطه وجود قانون اعدام و قصاص، به واسطه فردای روشنی در یک حکومت لائیک جمهوری عناوینی از این دست یک آرمان مشخص جمعی وقتی آن روز اتفاق بیفتد، وقتی احزابی وجود داشته باشند که این اتفاق را رقم بزنند، آن روز، روز پیروزی است.
حالا این شجاعت هایی که ریز و درشت در جای جای ایران وجود دارد.
شما مواجه می شوید با یک زنی که دارد فریاد می زند عاصی دارد در برابر جمهوری اسلامی فریاد میزنه اما قدرتی نداره.
بلافاصله جمهوری اسلامی میاد اون رو شکار میکنه و میبره بدترین و وحشیانه ترین رفتارها رو باهاش میکنه.
حالا این شجاعت های مدام تبدیل به یک قوه محرکه میشن.
حالا اون آدم میتونه یک جماعتی رو همسو و همتای خودش بکنه.
میتونه یک جماعت بی شماری رو نزدیک به این فردای روشن بکنه.
روزی که اون ایمان شکل بگیره، این احزاب و گروه ها شکل بگیرند، حالا اتفاقات رو رقم بزنن.
پیروزی نزدیک هست و ما نیاز داریم به این موضوع.
ما برای اتفاقات کوچک زندگی خودمون همواره برنامه ریزی میکنیم، هدف مشخص میکنیم و بعد تلاش میکنیم کورکورانه به پیش نمیریم.
برای یک اتفاق بزرگ و عمده نیاز داریم اون انقلاب درونی اتفاق بیفته، بعد از اتفاق افتادنش آرمان و هدف جمعی شکل بگیره.
حالا بازوهای قدرتی به وجود بیاد به عنوان گروه ها، تشکل ها، احزاب و حالا هدفمند باد.
مسیر درست با مشخص کردن مسیر درست.
حالا با نگاه به آینده در برابر.
حالا رفتار ها رو بصورت عملی انجام بدن.
اتفاقات رو خودمون رقم بزنیم برای رسیدن به اون پیروزی.
نهایتا باید به این مرحله هم برسیم و بعد عکس العمل ها هم بیشتر و بیشتر به جمهوری اسلامی ضرر خواهد زد.
هر اتفاقی که ما رقم میزنیم باعث میشه که جمهوری اسلامی عکس العملی نشون بده و هر عکس العملی از جمهوری اسلامی همون طور که بارها هم دربارش صحبت کردیم قاعدتا به ضررش تمام خواهد شد و هی این شعله شعله ورتر، این آتیش به نوعی شعله ور تر هم خواهد شد.
در باب این موضوع هم میشه ساعت ها صحبت کرد اما سعی کردیم یک کلیتی رو دربارش صحبت بکنیم.
در قسمت های آتی هم سعی میکنیم بیشتر و بیشتر در باب موضوعات مختلف این انقلاب و پیروزی انقلاب در نهایت صحبت بکنیم.
