انتشار مانیفستِ رهایی از شهرکِ سنگی؛ کتاب جهانگیر منتشر شد

در اپیزود هفتم از پادکست به نام جان با عنوان عدالت مقدس؛ خشونت ابدی، نیما شهسواری به تشریحِ یکی از تاریک‌ترین ابعادِ ادیان ابراهیمی می‌پردازد: تقدیسِ خشونت. این گفتار، نه یک نقدِ سطحی، بلکه واکاویِ ساختاری است که در آن «قصاص» و «انتقام» از یک رفتارِ بدوی به یک حکمِ لایتغیرِ الهی تبدیل شده‌اند.

نیما شهسواری با عبور از جزم‌اندیشی‌های موروثی، نشان می‌دهد که چگونه مفهوم عدالت مقدس به «سرطانی وجودی» در ساختارهای قدرتِ مدرن تبدیل شده و چرخه ای از آزارگری را در روانِ جمعی بازتولید می‌کند. اگر در پی فهمِ ریشه‌های خشونتِ قانونی و گذار به سوی جان‌گرایی هستید، این اپیزود از پادکست به نام جان را از دست ندهید.

در بخش هفتم از کتاب صوتی رویا، نیما شهسواری ما را به ساحتِ نهاییِ رهایی می‌برد؛ جایی که قدرتِ تحمیلی جای خود را به اختیارِ آگاهانه می‌دهد. هسته‌ی مرکزیِ این اپیزود، تبیینِ قانون منع آزار است؛ تنها اصلی که در جهانِ آرمانی، ضامنِ آزادیِ همگان است.

نیما شهسواری در این بخش، پایانی بر دورانِ مالکیت بر جان ترسیم می‌کند؛ جهانی که در آن حیوانات نه کالا، بلکه جانانِ هستی‌اند. با شنیدنِ این روایت، با مانیفستی اخلاقی همراه می‌شویم که در آن، آموزش و غربالگری باورها، بشر را از جهلِ تاریخیِ طمع و جنگ نجات می‌دهد. آیا آماده‌اید تا رؤیایِ جهانی بی‌مرز را با زیستن پیوند بزنید؟

در اپیزود ششم از پادکست به نام جان، با عنوان ویژه بت مالکیت، نیما شهسواری به واکاوی ریشه‌های فلسفیِ کشتار و تسلط می‌پردازد. این گفتار، نقدِ عمیقِ مفهومی است که هستی را نه یک جریانِ آزادِ حیات، بلکه مایملکِ قدرت می‌داند. از خدایانِ مالک تا حاکمانِ زمینی، چگونه الگوی مالکیت مطلق بر جان، رنج و خشونت را بازتولید می‌کند؟

نیما شهسواری در این جستارِ جسورانه، پیوندِ میانِ متون مقدس و ساختارهای سرکوبِ سیاسی را آشکار می‌سازد. اگر به دنبال درکِ چراییِ کالایی‌شدنِ زیستن و شکستنِ زنجیره‌هایِ مالکیت بر حیات هستید، با این اپیزود از پادکست به نام جان همراه باشید تا با نگاهی جان‌گرایانه، ابعادِ پنهانِ نظامِ سلطه را به چالش بکشیم.

شعر جیب پشت، اثری از مجموعه کتاب قیام به قلم نیما شهسواری، آینه‌ای‌ست تمام‌نما از تراژدیِ زیستن در عصری که پول و حرص، معنایِ حیات را بلعیده‌اند. این کلام، روایتِ مردی‌ست که آرزوهای بزرگِ خویش را در چنگالِ بی‌رحمِ بی‌پولی و دیوانگیِ این بازارِ سیاه از دست می‌دهد.

نیما شهسواری در این شعر، با زبانی صریح به نقدِ نظامِ فریب و ساختاری می‌پردازد که انسان را از اندیشیدنِ اصیل بازداشته و به حصرتِ روزیِ روزانه محکوم می‌کند. اگر خواهانِ خوانشِ نقادانه از وضعیتِ معیشت و ریشه‌های استثمار در کلامِ نیما شهسواری هستید، با ما در وب‌سایت جهان آرمانی همراه شوید.