به‎ ‎غم‎ ‎آلوده‎ ‎کند‎ ‎جسم‎ ‎و‎ ‎تن‎ ‎و‎ ‎این‎ ‎جان‎ ‎را
نفس‎ ‎از‎ ‎بهر‎ ‎همین‎ ‎غم‎ ‎بکشد‎ ‎ایمان‎ ‎را

غم‎ ‎شده‎ ‎تیغ‎ ‎و‎ ‎بر‎ ‎این‎ ‎تن‎ ‎بدرد‎ ‎این‎ ‎جان‎ ‎را
شده‎ ‎هر‎ ‎روز‎ ‎همان‎ ‎روز‎ ‎نخستین‎ ‎خان‎ ‎را

ز‎ ‎درون‎ ‎خون‎ ‎بچکد‎ ‎از‎ ‎غم‎ ‎و‎ ‎هر‎ ‎طوفان‎ ‎را
بدر‎ ‎این‎ ‎جامهی‎ ‎غم‎ ‎را‎ ‎که‎ ‎کند‎ ‎ویران‎ ‎ماه

شده‎ ‎همدم‎ ‎غم‎ ‎و‎ ‎بیند‎ ‎لب‎ ‎خندان‎ ‎خداوندان‎ ‎را
تو‎ ‎هدف‎ ‎بین‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎خود‎ ‎آر،‎ ‎من‎ ‎و‎ ‎طغیان‎ ‎را

که‎ ‎غم‎ ‎آری‎ ‎بکند‎ ‎هر‎ ‎نفری‎ ‎را‎ ‎چو‎ ‎اسیران‎ ‎جان‎ ‎را
بدر‎ ‎آری‎ ‎و‎ ‎تو‎ ‎برخیز‎ ‎ز‎ ‎هدف‎ ‎ایمان‎ ‎را