تو سپیدی و تو زیبا تویی آن گوهر والا
تویی آن مهد تماشا تویی آن جنگل افرا
تویی آن سردی و سرما تویی آن شاد و گوارا
تو همان اول و من ما و تو آخر به دل راه
تو همان آب گوارا تویی آن رود و شبانگاه
تو عظیمی و تو کرا و تو جاوید و تو مانا
تو ببین دل شده امید ز سراییدن جانا
نفس از خواندن تو رود شده خوشبو و گوارا
تو دلت مدفن غمها و تو دوری ز تمنا
تو بمان تارک و تارا و تو نوری و هویدا
تو بخوان با من از این جاه و چنین چامه خوانا
که تو عشقی و تو جانا نفسم رود تو آن ماه