دور ما را به دل جبر کشیدند نواری که در آن
می‌برد تن به تنانی که خود آزار برند

می‌کشند از پس هم خار و به تیغ و به مزار
می‌برند گر نفسی یاد خود از ما نبرند

نبرد خود به دل کار و از این ماتم و زار
همه را بر لب آزار به دنیا نبرند

مرز بین من و تو جبر در آن زاده شدیم
تو ببین این همه خاری که شده بنده و دنیا بخرند

این همه غلم و کنیز و تو ببین حور در آن
که خودش را همه تسلیم و به فردا نبرند

نبرند و همه خود را وطنی خوانده که آن
من و از خود کن و خود را همه معنا نبرند

پرسم از خود که وطن جبر در آن ارزش بود
و بگوید که همه ارزش زشتی و به دنیا بخورند

ارزشی نیست میان در دل این بل‌هوسی
همه دنیا ببرند و همه دم را نبرند

من از این قافله‌ی بی‌خرد و زشت نبودم که در آن
معنی و فلسفه را بذل بخواندند و همه جان بدرند

در به در او و من و درد دلم را نشنید
که وطن را به نهان پیش هویدا مبرند

مبر این راه به مقصد به دلش بی معنا
وطن تازه برون باید و از خویشتن آن را بخرند

پی و آجر به دو دستان همگی پیش بر آن
وطن تازه بنا کرده دوباره همه معنا ببرند

طلبش جان به رهش پیش بگو ما همه آن
راه تازه به جهان خوانده و همتا نفرند

نفران ساخته اینبار وطنی نیست به جبر
جبر دنیا شده محو از طلب ما و بگو با خبرند