در این مقاله، به نقد ریشهای مفهوم «اشرف مخلوقات» بودن انسان میپردازیم. از خودشیفتگی تاریخی و انسانمحوری که از نگاههای الهیاتی سرچشمه گرفته تا پیامدهای ویرانگر آن بر زیستجهان، از جمله تروریسم زیستمحیطی و نسلکشی خاموش حیوانات، همه و همه مورد بررسی قرار میگیرند. ما نشان میدهیم چگونه این توهم برتری، نه تنها به نابودی دیگر جانداران، بلکه به خودویرانگری انسان نیز منجر میشود و راه برونرفت از این چرخه معیوب را در فرو نهادن «تاج حماقت» و پذیرش جایگاه واقعی انسان در خانواده بزرگ زیستی جستجو میکنیم.
سلام دوستان من نیما شهسواری و این برنامه ای بنام شماست با شماست.
این قسمت هفتم از ویژه برنامه فلسفه گیاهخواری و حقوق حیوانات است و ما قراره تو این قسمت در باب کشتارگاه های صنعتی صحبت کنیم.
ممنون که همراه من هستید.
خب دوستان توی این ویژه برنامه مشخص ما سعی کردیم در باب این ظلم توامان و طولانی ای که در طول این سالیان نسبت به حیوانات از طریق انسان اعمال شده صحبت بکنیم و در این قسمت مشخص هم قرار هست که در باب این کشتارگاه های صنعتی صحبت کنیم و حقایقی که در این دامداری های مدرن هست رو بیشتر بشکافیم.
اینکه چگونه انسان ها حیوانات رو به اسارت گرفتند؟
چگونه با ساختن این دیوار های بتونی زندگی رو از آن ها سلب کردند؟
اون ها رو در رنج و شکنجه و عذاب نگه می دارند و اصولا اون ها رو بدل به شیئی کردن ابزاری کردن برای سیرابی خود.
این جنایت بزرگی که همتایی در تاریخ بر خود نداشته، با هیچ کدوم از مظالمی که انسان ها در طول این تاریخ به خودشون کردن و یا سوانح طبیعی که در جهان اتفاق افتاده قابل قیاس نیست.
در هیچ گونه ای تا این حد از خشونت جنون وجود نداره.
حتی قابل فهم نیست.
گاها وقتی ما در زندگی روبه رو می شیم با افرادی که تحت عنوان سایکوپت و سادیسم و بیماری های روانی زندگی کردن.
سرگذشت این ها رو می خونیم.
خیلی برامون عبرت آموز هستش و شنیدنش برامون منزجر کننده ست و کارهایی که کردن.
اما هیچ کدوم از این بیماران روانی که در طول تاریخ نام هایی هم برای خودشون دست و پا کردند و دارای شهرت بزرگ و بلند آوازه ای هم هستند همتای این رفتار انسانی رو انجام ندادن.
در طول زیست شون نتونستن به این درجه از قساوت و جنایت برسند.
رفتارهایی که انسان در طول این سالیان با حیوانات انجام داده در طول تاریخ به ویژه در این سالیان مدرن و تغییر جهان و صنعتی شدن دنیا که چگونه این کشتارگاه های صنعتی تبدیل به شکنجه گاه بزرگ شده، سیاه چالی شده که همتایی در تاریخ برای خود نداشته.
ما قرار است که نزدیک بشویم، از مباحث نظری عبور بکنیم، کلیات را کنار بگذاریم و وارد این معماری و مکانیک جنون بار دامداری های صنعتی بشویم.
جایی که این ساختارهای بتنی و این ماشین آلات حیوانات را به یک شیء بدل کرده اند و در خط تولید کارخانه ها دارند مدام تولید می کنند بدون این که فکر بکنند این ها جان دارند، احساس دارند درد می فهمند، رنج می کشند و.
میگم اصلا وقتی شما نزدیک میشید به این معانی قابل درک براتون نیست.
یعنی چند مستندی هم پیرامون این مسایل ساخته شده.
در باب این کشتارگاه های صنعتی اصلا قابل دیدن نیست.
قابل رجوع نیست.
یعنی شما نمی تونید سالم باشید و بتونید اینها رو ببینید و این رفتاری که انسان داره در قبال حیوانات انجام میده و اصولا از این رفتار خودش هم ناراضی نیست و بهش افتخار میکنه.
یعنی شما مواجه میشید با مصرف کننده ای که عاملیت اصلی رو در ادامه ی این جنون بزرگ داره اما از کرده خود پشیمان هم نیست و حاضر هم نیست که ورود کنه و بفهمه که داره به واسطه ی امیال و خواسته های اون شهوت چشائی که در انسان وجود داره چه لطمات بزرگی داره به جانداران زده میشه.
خب در اون نقطه ی ابتدایی ما باید نزدیک بشیم به این جغرافیای بتنی ساخته شده و قطع پیوند هایی که با طبیعت اتفاق افتاده برای حیوان ها.
ما با جاندارانی روبرو هستیم که میل به زیست و حیات دارن.
خب قاعدتا همه ما امیال ذاتی داریم که دوست داریم زندگی رو بی رنج به پیش ببریم و انسان دقیقا تصویری که برای اینها ارائه داده و ساخته اون تصویر فاجعه بار در شکنجه و غرق شدن در درد و رنج هست.
اون نقطه ای که اینها براشون ساخته میشه نه علفزاری دیگه وجود داره، نه نوری هست، نه خاکی هست و نه آسمانی هست، جهانیست که دور تا دور اون رو سیمان و بتن سرد گرفته و همه جا غرق در این خفقان هست.
با هیچ کدوم از سیاهچال ها و زندان هایی که انسان در طول تاریخ برای نوع خود ساخته هم قابل قیاس نیست.
یعنی شما موجوداتی رو دارید در یک نقطه ای قرار میدید که به بدترین شکل ممکن در راستای شکنجه کردن اونها هستید.
از تمام اون احساسات ابتدایی اونها رو تهی میکنیم، قطع کامل میکنید، با هر نوع ارتباط زیستی که برای اونها هست.
این دیوار های بتنی صرفا برای نگه داری اونها نیست برای قطع کامل هر نوع ارتباط طراحی شده.
این بتن سر جاییست که حواس طبیعی حیوانات را مثل شنیدن صدای طبیعت، احساس کردن، جریان هوا، بو کشیدن، دیدن افق همه چیز را به صفر برساند تا فرآیند این سرکوب روانی و اهلی سازی های صنعتی تسهیل شود.
تسریع بشه و اینها رو در این جنون غرق بکنن.
پس ما روبه رو هستیم که با یک تصویری روبه رو هستیم از بدترین و شنیع ترین سیاه چال هایی که انسان ساخته و حالا داره حیوانات رو در این سیاه چاله ها دفن میکنه و با ساختن این فضای آلوده ی دردناک داره یک بستری را فراهم میکنه تا این ها از نظر زیستی در یک نقطه ای قرار بگیرند که هیچ میلی دیگه در اونها وجود نداشته.
حالا انسان خیلی در یک وادی خود را تصویر میکنه که خیلی در یک نوک پیکان نیست.
این جهان براش ساخته شده و خودش بر عرش نشسته و زمین هم که مرکز کائنات هست و یک خدایی هم هست و همه چیز رو برای این بزرگ موجود تاریخ ساخته و خودش رو تهی میکنه از ایمان.
اما شما یکبار تصور کنید یعنی خارج از اون تاج تکینگی که بر سر دارید و اشرف مخلوقات شدید و خود رو به عنوان یک موجود بری از دیگران در نظر میگیرید.
یکبار تصور کنید شما به عنوان یک موجود زنده از روزی که چشم باز کنید در یک همچین بستری به دنیا در این دیوارهای بتنی، در این دنیای بدون هوا، بدون نور، بدون فضای بدون زندگی و میدونید که انسان پروسه ی انسان شدن خودش رو به واسطه تعالیم میگیره و تبدیل و بدل به انسان میشه.
یعنی شما اگر بدون این تعالیم رفتن به مدرسه و خانواده و حتی حرف هم نمیتونید بزنید یعنی بدل به چیزی میشید که الان به تصویر های ذهنیتون همسویی نداره و خود را برتر و بالاتر از اون میدید.
وقتی ما داریم در باب این صحبت میکنیم، جغرافیای وحشتناکی که برای زیستن حیوانات به وجود اومده، تهی کردن اونها از هر نوع میل به زیستن و حیات هست.
داده ها و شواهد مهندسی و معماری صنعتی نشون میده که این سالن های بسته شده به نوعی طراحی شده اند تا فضاها رو برای حداکثر تراکم در مترمربع و حداقل مصرف انرژی برای نگه داری کوچک و کوچک تر بکنن.
یعنی ما با یک جنونی در معماری رو به رو هستیم که قرار بر این داره که زندگی رو برای اون ها تا حد ممکن سخت و سخت تر بکنه تا انسان بتونه بیشترین کارایی رو از این اجناس در اختیار داشته باشه.
کف های بتونی شبکه ای که باعث میشه مدفوع و ادرار این موجودات بدون نیاز به نیروهای انسانی به زیر سوله بریزند که این امر هم منجر میشه به تولید گازها و سوزش چشم و ریه ی حیوان.
یعنی سعی بر این هست که شما به عنوان یک محصولی که در اختیار دارید یعنی نگاه انسانی اصولا به جان حیوانات یک نگاه محصول محور هست، یک نگاهی است که آنها را مبدل به کالا و ابزار کرده.
همانگونه که شما قرار هست در کارخانه هاتون نوعی طراحی بکنید تا بالاترین کارایی و تولید رو داشته باشید در دل اینجا در دل این ساختار هم اینگونه قرار بر همین هست.
یعنی قرار هست به قیمت نابودی زیستی اونها بودن در رنج هم مهندسی به شکلی باشه تا بیشترین برآیند تولید رو داشته باش.
قفس های کوچیک نداشتن جا برای نفس کشیدن، زندگی کردن، بازی کردن.
یه آزمایشاتی رو چند مدت پیش خونده بودم درباره اش که داشت در مورد میل به بازی در تمام انواع موجودات زنده صحبت می کرد.
اینکه اصولا موجودات زنده نیازمند به بازی هستن.
شما حتما دیدید که همه موجودات چه انسان اشرف مخلوقات چه باقی موجودات زنده، سگ ها، گربه ها، گاوها، گوسفندها همه میل به بازی کردن دارن.
یعنی در اون سنین ابتدایی دوست دارن بازی کنن و این بازی فرای چیزی که حالا در نظر بگیرید، یه اتفاقی است که از سر شادی و میل به زندگی اتفاق می افته.
نه فارغ از اون یک نیازی است که حالا داره به او، به اون موجود زنده یه مهارت هایی رو برای ادامه ی حیات میده.
حتی آزمایشاتی رو هم این اشرف مخلوقات روی انواع موش ها هم انجام داده بود و باز هم با اون دیوانگی و جنون و این رفتارهای شنیع روی اونها هم انجام داده بود و نشون داده بود که چگونه این موجودات بعد از اینکه اون پروسه ازشون گرفته میشه و نمیتونن بازی کنن، مهارت های اجتماعی خودشون رو از دست میدن.
این در نوع بزرگ و شریف انسانی هم هست.
در دیگر موجودات زنده هم هست.
یعنی در هر دوی این تمام گونه های جانداران این موضوع وجود داره این میل به بازی و حالا ما داریم رو به رو میشیم با یک جغرافیای ساخته شده ای که جا برای نفس کشیدن هم نیست برای اون.
یعنی وقتی ما داریم در باب نبود علفزار و نور و خاک و آسمان صحبت میکنیم، قاعدتا یک صحبتی است که شما میشنوید.
اما نیاز هست که شما یک روز، ده روز، یک ماه، یک سال خودتون رو تصور بکنید در این فضا ها.
حتما شنیدید کسانی که در سلول های انفرادی برای یک مدت کوتاهی هم زندگی کردن چه تجربه ی سخت زیسته ای داشتن این احساسات یکسان هست.
درک این احساس بد و ناخوشایند یکسان هست.
شما اونجا با قدرت انتزاعی خودتون شرایط سخت رو تحمل نمیکنید.
اینکه یک فضایی بسته باشه، اینکه به عنوان مثال گاز هایی به وجود بیاد به واسطه ی مدفوع شما بواسطه ادرار شما که شما از استشمام اون بو احساس سختی بکنی، احساس تهوع کنید.
نیازی به عقل مبرم و زیادی نداره.
این ها حس های ابتدایی وجودی همه جانداران هست و ما داریم در باب این مساله ی رنجش آوری صحبت میکنیم.
در باب موجوداتی صحبت میکنیم که میل به حرکت دارن.
کدوم موجود زنده ایست که حاضر باشه یک زندگی درجا و در خود داشته باشه؟
شما وقتی روبه رو میشید با این گسست پیوند مادری.
این جداسازی نوزاد ها و آسیبی که داره به وجودیت تمامی این جانداران زده میشه.
حالا رو به رو میشید با اون چهره ی اور وحشتناک انسانی.
لحظه تولدی ست که حالا با جداسازی هم روبرو میشه.
فریادها و تمنای مادر برای فرزندانش در اون ساعت های اولیه.
پس از وضع هم این یه توصیف شاعرانه نیست.
این یک تصویری نیست که ما ارائه بدیم و بگیم بله ما انسان سازی کردیم.
این ها اینگونه نیستند. نه.
هر کسی که در طول حیاتش چه در این کشتارگاه های وحشیانه کار کرده باشه یا ازشون شنیده باشه یا مستندی نسبت بهشون دیده باشه یا حتی در روستاها هم این اتفاق می افته.
یعنی کسانی که در اون شرایط روستایی هم زندگی کردن و زندگی مثلا گاو ها رو دیدن میدونن که چگونه گاو بعد از اینکه فرزندش رو ازش جدا میکنن حالا در اون مناطق روستایی کمتر این اتفاق می افته.
اما اگر این اتفاق بیوفته چگونه؟
او تا روز ها سر به دیوار می کوبد و نعره میزنه، فریاد میزنه.
ما اینجا باز نیومدیم بر بال انسان بزرگ بنشینیم.
این احساسات مشترک هست.
این حس مادری یک حسی نیست که مختص به گونه ی شریف انسان باشه.
انسان هم به عنوان یک گونه همتای دیگران میل مادری رو در خود داره.
پس ما روبهرو میشویم با یک حقیقت زیستشناختی که در صنعت لبنیات و گوشت داره مدام اتفاق می افته.
این گسست میان مادر و فرزند مدام اتفاق می افته و اون ها در بدترین شرایط زندگی میکنن.
این پیوند مادری در تمام پستانداران یک واکنش شیمیایی و هورمونی عمیقه که اصولا برای بقای نسل هم اتفاق می افته.
یعنی ما اگه از اون حیطه ی شاعرانگی رها بشیم و بخوایم فارغ از اون نگاه ها یک نگاه صلب و سردی هم نسبت به این موضوع داشته باشیم، میتونیم بفهمیم که در تمام نوع پستانداران برای بقای نسل این هورمون ها و این واکنش های شیمیایی میفته و قطع این پیوند در اون ساعت های اولیه روز های اولیه یک شوک روانی شدید میزنه به هر دو جاندار و هر دو موجود و هر دو.
حالا هر چی باشه تفاوتی نداره.
شما اگر یک مادر انسانی رو هم فرزندش رو ازش جدا کنید همون فعل و انفعالات هست که در نهایت او رو به این وادی میکشونه.
اونجا نمیشینه تفکر انتزاعی بکنه نمیشینه مساله حل کنه.
شما در میان انسان ها هم در نقاط حساس احساسی روبرو با تفکر انتزاعی نمی شوید.
این احساس هست که میدان دار هست.
میانه دار آزمایش ها و داده های بیولوژیک در رفتار شناسی در مطالعاتی که پیرامون رفتار شناسی شده نشان می دهد که جدا کردن گوساله از گاو در 24 ساعت اول باعث افزایش شدید هورمون های استرس در خون و مادر و نوزاد می شود.
یعنی گاوهای مادر تا روس ها یک فرکانس صوتی خاصی از فریاد تولید می کنند و میزان ضربان قلبشان به شدت بالا می رود که نشان دهنده ی آن فروپاشی روانی است که کاملا مشابه با آن چیزی است که ما تحت عنوان تروما در انسان ها میشناسیم و باز این اشرف مخلوقات میدان دار می شود و تمام این نسبت ها را به خود و در باب نوع خود در نظر می گیرد.
در صورتی که این اتفاق برای حیوانات هم میافتد و حالا ما رو به رو نیستیم با یک اتفاق.
من بارها پیرامون این مسئله صحبت کردم.
ما اینجا قرار بر این نداریم که بنشینیم و نقد کنیم.
یک رفتاری که یک انسانی در یک گوشه ای انجام میدهد.
خب این رفتار، رفتار شنیع یک کسی را در نظر بگیرید که یک مادر و فرزندی را از هم جدا کرده اما این رفتار، رفتار قبیحی است.
یعنی نوع انسان با دیدن این رفتار او را متهم به سایکوپت بودن میکند و میفرستنش تیمارستان و الی آخر ماجرا.
یا او را مجرم میداند و به زندان میفرستد.
ما داریم در باب یک مسئله قانونی، روزمره و همیشگی صحبت میکنیم.
یعنی امروزی که ما داریم صحبت میکنیم در جای جای جهان همین اتفاق داره میفته.
این تبدیل به یک عرف و شرع و قانون و قاعده ی انسانی شده.
یک ارزش انسانی شده که شما بیایید و مادر را از فرزند جدا کنید.
جایی که قرار هست اینها زندگی بکنند رو در اسفناک ترین شرایط ممکن در کوچک ترین شرایط در تراکم بسیار بالا قرار بدید.
جا برای نفس کشیدن نداشته باشه و بدترین شرایط رو براشون به وجود بیارید.
یا مثلا پیرامون غذا دادن و پروار سازی اجباری این پمپ های غذا.
اینکه جان موجودات تبدیل به یک موتور تبدیل به گوشت میشه.
این مکانیزم پمپاژ غذا و رشد غیرطبیعی اندام ها رشد بیولوژیک موجودات رو دستکاری میکنه و با دستکاری های ژنتیکی و تغذیه ای روبه رو هستیم که اونها رو به حالت انفجار میرسونه تا یک سود تجاری رو به حداکثر برساند.
یعنی شما مواجه هستید با جنونی که من میگم همتش رو نداریم.
شما اگر یک روزی روبرو میشید با یک قاتل سریالی واقعا این رفتارها رو انجام ندادن.
هیچ کدوم از اونها اصلا در مخیله شون نبوده تا این حد مجنون وار باشن.
اما وقتی شما روبرو میشید با سود تجاری و اقتصاد بیمارگونه ی انسانی برای هیچ چیزی ارزش و اعتبار قائل نیست.
این همون نوعی است که حتی به نوع خودش هم رحم نکرد.
اگر انسان ها موجوداتی نبودند که تا همین دویست سال گذشته، صد و پنجاه سال گذشته، نوع خودشان هم مادر را از فرزند جدا میکردند، مادر را به یک نفر میفروختند، فرزند را به یک نفر میفروخت.
پس این یک موضوع غیر طبیعی و غیر عادی در انسان ها نیست.
این نور ایست که ساخته اند و دارن باهاش زندگی میکنن.
در دامداری های مدرن اصولا حیوان یک جاندار نیست.
یک موتوره یک موتوری ست که بدل قراره بشه به یک جیره غذایی.
تمام هدف اینه که در کمترین میزان خوراک، در کوتاهترین زمان به بیشترین وزن بدنی تبدیل شود.
یعنی اصولا شما روبه رو هستید با جان جانداری که بدل به یک تکه گوشت میشه.
حالا سعی میکنند بادش بکنند بیشتر و بیشتر بادش میزان کمی بهش خوراک بدن در زمان کوتاهی بدن.
یعنی سعی بکنند در همون نگاه مجنون بار اقتصادی که در نوع انسان وجود داره و یک جماعتی هم ادعا دارند و سینه ستبر میکنه که بله ما باید اقتصاد داشته باشیم.
اقتصاد آزاد قرار هست همه مسیر ها این اقتصاد آزاد همین قدر جنون وار هست.
در هر مسیری انسان خودخواه و خودپسند که همه چیز رو در سود خود میبینه همه جا رو میتونه به کثافت بکشه.
همه جا رو میتونه در ظلمت خودش غرق بکنه چرا که تنها میل او سود بیشتر بردن هست و حالا سعی میکنه داده های ابتدایی رو بیاره پایین تا سود نهایی رو بالا ببره، خوراک کم بده، کوتاه زمان بده اما بیشترین کارایی رو داشته باشه.
این اون نقطه ایست که شما دارید در باب یک موجود زنده صحبت میکنید.
در باب موجودی صحبت میکنید که میفهمه، احساس میکنه، درک میکنه، درد میکشه نه در باب.
مثلا یک چرخ خیاطی در زمینه طیور گوشتی.
یعنی شما نگاه کنید همون واژه سازی ای که من در باره اش صحبت میکنم.
شما وقتی میرسید به پرندگان یعنی مرغ و خروس بلافاصله تبدیل میشه.
کلمه به طیور طیور گوشتی یعنی شما دوتا نقطه دارید.
اون چیزی که من در قسمت قبلی دربارش صحبت کردم اینکه با واژه سازی ها سعی بر این هست که از معنا تهی بکنن.
نقطه ابتدا این هستش که شما با مرغ یا خروس روبرو نیستید که جانداری همتای شما و میتونه احساساتی رو بوجود بیاره.
در نقطه دوم نوع گذاری یا صفتی که به عنوان گوشتی بهش میدید تخم گذار میتونید بهش.
اما در مجموع این نگاه آلوده این گونه هست که به لطف اصلاح های ژنتیکی و تغذیه های صنعتی نرخ رشد مرغ ها رو نسبت به سال هزار و نهصد و پنجاه و چهار صد در صد افزایش داد.
نوزاد مرغ تنها ظرف مدت چهل و دو روز از وزن چهل گرم به بیشتر از دو و نیم کیلو میرسه.
اینها فکت ها و داده های صنعتی است که امروز وجود داره.
یعنی امروز می بینیم که چگونه سعی بر این دارند که با این تغییر ژنتیکی محصولی رو در نظر داشته باشند که بالاترین میزان سود آوری رو براشون داشته باشه.
پیامد های آناتومیکی اینگونه است که اسکلت و استخوان این حیوان ها توانایی تحمل این حجم از بافت گوشت و عضله رو نداره در نتیجه دچار شکستگی میشن و فلج میشن.
مرگ های ناشی از ایست قلبی میشن.
اصولا ما در طبیعت هر جایی دست انسان رو می بینیم که اضافه میشه.
بدترین اتفاقات هم می افته و در این زمینه هم همین شکلی هست.
یعنی شما تصور کنید ما داریم در باب رفتار شنیعی صحبت میکنیم که سعی میکنه به واسطه اصلاح های ژنتیکی و تغذیه های صنعتی کاری انجام بده که اون حیوان اون جان در این رنج و رنج بیشتری ببره، شکستگی در وجودش اتفاق بیفته، فلج بشه، بمیره و رنج بکشه و.
اصلا اینها موضوع قابل بحثی نیست چرا که این صنعت مبدل به صنعت پولسازی شده و سودآوری شده و هر رفتار شنیعی انجام میشه برای اینکه سودآوری رو بیشتر و بیشتر بکنه.
یا مثلا ما روبرو هستیم با تجاوزی که داره اتفاق می افته.
این کالا سازی مطلق دستگاه تناسلی جانداران زنده شما رو به رو میشید با استندهای بارور سازی تجهیزات تلقیح مصنوعی.
اینکه چگونه دستگاه تناسلی ماده ها ابزاری برای تولید این چرخه ی جنون وار و تولید محصول تبدیل میشه.
سلب اختیار کامل از حیوانات از چرخه طبیعی تولیدمثل اصولا جسم زن و ماده در این چرخه به یک ماشین زندگی تبدیل میشه به یک ماشین جوجه کشی که بدون وقفه باید باردار بشه تا شیر تولید بکنه یا نوزاد بعدی رو به دنیا بیاره.
این جنون ادواری در انسان راه رو به جایی برده که در طبیعی ترین اتفاقات زیستی این موجودات دست ببره.
یعنی شما در صنعت دامداری رو به رو هستید با گاو هایی که مدام دارن باردار میشن تا شیر تولید کنن یا نوزاد بعدی رو ازشون جدا کنن و حالا اون ها رو تبدیل به گوشت برای مصرف و کشتن بکنن و گوساله بکنند و این جماعت خونخوار هم در پی بلعیدن فرزندان حیوانات هم بر سر و کول هم هستن.
فکت ها و ابزار های صنعتی نشون میده که چگونه قفس های بارداری برای خوک ها وجود داره که یک جعبه های فلزی خیلی با ابعاد کوچک که خوک ماده در تمام طول بارداریش که نزدیک به چهار ماه هست حتی توانایی چرخیدن رو هم نداره دور زدن رو نداره.
یعنی در یک نقطه ای تمام اون مدت چهار ماه رو قرار هست که تکون نخوره.
این ها در گفتن ساده هست اما تصورش یعنی شما باید این رو تصور بکنید.
اگر در وجود ذره ای احساس سمپاتی هم پاتی وجود داشته باشد و شما بتوانید از این پوسته خود و از این اشرف مخلوقات. تهی باشید.
خالی بشوید و خود را در جای آن ها بگذارید.
میتوانید بفهمید که این.
رنج توامان برای مثلا نوع خوک همتای نوع انسان هست.
انسان هم در آن شرایط همان میزان از رنج و درد را خواهد کشید و تمام این اتفاقات داره می افته به واسطه این که انسان خود را برتر از دیگر موجودات میدونه و اون دیگری سازی ها اتفاق افتاده.
استفاده از میله های استیل طویل برای باروری های اجباری چرخ ها به گونه ای تنظیم میشن که به محض اتمام دوره شیردهی مثلا گاوها بلافاصله دوباره وارد چرخه بارداری اجباری بشن تا منحنی تولید افت نکنه.
یعنی نگاه یه نگاه صد در صد ابزاریست که حالا داره تشخیص میده.
اگر یکی از این گاوها از پروسه شیردادن دور موند بلافاصله دوباره یک تجاوز دیگه رخ بده تا باروری اجباری دوباره اتفاق بیفته و دوباره ما شیردهی رو داشته باشیم.
این رفتارش نیست که ما بخش های کوچکیش رو داریم بیان میکنیم تا بیشتر و بهتر نزدیک بشیم به اینکه چه جنایتی داره رخ میده در همون سفره غذایی.
ما در قسمت های گذشته در باب این عادی سازی ها و واژه سازی ها صحبت کردیم.
شما وقتی دارید در باب بیکن صحبت میکنید در باب نمیدونم راسته و فیله و گوساله صحبت میکنید نزدیک به این مفاهیم نمیشید چرا که با اون لایه ها و اون سپر هایی که برای شما ساخته شده سعی شده شما از این واقعیت ها دور بمانید.
اما واقعیت اتفاق افتاده در این اتاق های رنج آور در این سیاه چال ساخته ی انسانی بدتر و شنیع تر از تمام جنایت های انسان در طول تاریخ هست.
ما مثلا مواجه میشیم با اتاق های استنشاق سم و مکانیزم حذف نوزادانی که از نظر این سیستم بیمار بی مصرف هست.
ما مواجه میشیم با مهندسی کردن این فرآیند، حذف کالاهایی که به عنوان کالاهای جانبی در نظر گرفته میشوند، کالاهای بیمصرف و معیوب در نظر گرفته میشود.
مثلا نوزادانی که به دلیل جنسیت یا عدم مثلا توجیه اقتصادی تو همون روز اول حذف میشن.
ما داریم در باب جنون و قتل عام صحبت میکنیم که براش پایانی نمی توانیم متصور باشیم.
اصولا وقتی جان و حیات به شاخص های مالی و اقتصادی گره میخوره، هر موجودی که سودآور نباشه زباله میشه.
زباله بیولوژیک تصویر میشه مازاد تصویر میشه کالای جانبی و نمیدونم نوزاد بی مصرف تلقی میشه و باید با کمترین هزینه ممکن نابود بشه.
حیات او، جان او، رنج او هیچ اهمیتی در این صنعت دیوانه وار نداره.
فکت ها و آمارهای مستند هم به ما نشون میدن که مثلا در صنعت تخم مرغ و از میان بردن جوجه های نر جوجه های نر تخم گذاری میشن.
چون نه تخم می تونن بذارن نه گوشت کافی برای پروار سازی دارن.
در همان نخستین روز معدوم میشه و روش هاش هم با خفه کردن با گاز دی اکسید کربن در اتاق ها استنشاق سم هست.
یا با استفاده از دستگاه های خرد کن صنعتی سریع هست که این آمار رو من یکبار خونده بودم میگفت سالانه بیش از شش میلیارد جوجه پسر در سراسر جهان به همین روش در روز اول داره از بین میره و کشته میشه.
ما داریم در باب سالانه بیش از 20 میلیارد جوجه صحبت میکنیم که به همین سادگی در روز اول کشته میشه.
حالا این رو شما مقایسه بکنید با کدوم یکی از جنایاتی که در تاریخ اتفاق افتاد با چه جنایتی قابل مقیاس هست؟
به واسطه ندادن اون سود، اون نگاه آلوده و بیمار گونه ای که هیچ چیزی متصور نیست برای جان ها بلافاصله میتونه این ها رو از میان ببره.
شما یک بار به این اتاق های استنشاق سم نگاه بکنید.
این رو مقایسه بکنید با اون چیزی که ما تحت عنوان هلوکاست میشناسیم و اون اتفاق هایی که در دوران آلمان نازی افتاد.
خب حالا مواجه میشیم با اون اتاق ها و حالا این اطاق هایی که دائم داره ادامه پیدا میکنه.
این جان همون جان هست.
درد همون درد هست.
درک همون درک از احساس همون احساس هست.
و حالا به سادگی نوزادان رو هم از میان جداسازی اتفاق می افته.
این اتاق های استنشاق سم اتفاق می افته.
این حذف کردن ها و کشتار ها اتفاق می افته و فرای این.
شما یک بار تصور کنید ما در باب این مسایل صحبت کردیم.
حالا بیایید نزدیک بشید که برآیند نهایی این جنون چی هست.
حالا اون جماعتی که زنده میمونن چی میشن؟
اون جوجه ای که کشته نشده یکم بزرگتر میشه تبدیل به جوجه میشه تا یه جماعت مجنونی به دنبال جوجه کباب بدون اون گوساله ای که از مادرش جدا شده و مادرش تا اون اندازه رنج کشیده.
مدام مادری که بهش تجاوز شده تا شیر بیشتری به این جماعت خونخوار بده.
قرار هست اون فرزند هم کشته بشه سلاخی بشه.
قرار هست سیل بی شماری از این حیوانات در صف های طویل به پیش بروند.
برای این که یکی یکی سلاخی بشن، گردن بریده بشن و.
در طول این پروسه رسیدن به نقطه ی نهایی برای مرگ چند بار هر کدوم از اون ها احساس مرگ رو تجربه میکنه.
چند بار با ترس نزدیک و نزدیک تر میشن به لحظه ی تمام این ها قابل درک از شما.
من بارها در این ویژه برنامه و جاهای دیگر گفتم شما یک بار خود رو تصور کنید.
در این پروسه ی دیوانه وار انسانی، در این جنون ادواری و وحشتناکی که همتایش وجود نداره اینقدر این داستان ادامه دار و طولانی است که من بارها گفتم.
شما اگر یکبار بخواید یکی از این مستندها رو ببینید که پیرامون این مسایل وجود داره نمیتونید ادامه حیات تا این حد میتونه براتون منزجر کننده و غیرطبیعی باشه و این اون تصویری است که امروز داره اتفاق می افته امروز داره تکرار میشه حتی.
مثلا این جماعت مدرن حقوق بشری و اومانیسم جهانی که ما در باب مسئله ی کشتار و قتل حلال و حرام هم صحبت نکردیم.
مثلا در این ویژه نامه یک اشارت کوچکی بهش دارن که حتما شنیدید یه مدلی هست که تحت عنوان حلال در نظر میگیرن و این کشور های اسلامی انجام میدن که سر حیوان رو میبرن و میزارن خون بدنش کامل تخلیه بشه و با همون جنونی که در کتاب مقدس مثلا قرآن برای آن ها تشریح شده و یا در فقه اسلامی تصویر شده سعی میکنن قتل و کشتار رو انجام بدن و تحت ذبح هم در نظر بگیرن.
اما مثلا در این کشور های حقوق بشری و مدرن و این ها قرار بر این هست که رنج حیوان رو کم کنن.
خب ما در ابتدای امر فکر میکردیم بله این ها قرار بر این دارن که با دادن یک داروی بیهوشی این اتفاق رو رقم بزنید و حیوان رو بیهوش کنند و بعد فقط جونشو بگیرن دردی بهش ندن.
اما موضوع این است که حتی این کار هم اتفاق نمی افته چرا که این نگاه اقتصاد محور وحشی خوی براش سود نداره.
این رفتار براش توجیه اقتصادی نداره که بخواد بیاد و داروی بیهوشی با اون قیمت رو استفاده کنید.
سعی میکنن با شوک الکتریکی اینکار رو انجام بدن.
شوکی داده میشه که فقط حیوان رو بی حرکت میکنه اما هنوز ادراک رو داره، هنوز فهم رو داره، هنوز احساس رو داره.
یعنی در زمان بریده شدن سر.
تنها تفاوتی که با اون نگاه مریض اسلامی داره این هستش که نمیتونه حرکت بکنه اما درد و رنج رو داره احساس میکنه.
و باز این همون نگاه آلوده ایست که من بارها گفتم.
وقتی ما نزدیک میشیم به اون نگاه اومانیستی حتی به مراتب بدتر و وحشیانه تر از نگاه های اسلامی و دینی است.
خودش رفته در اون نوک پیکان قرار گرفته.
قرار هست که با فوکول کراوات جنایت خودش رو تصویر بکنه.
قرار هست که فقط بزک دوزک بکنه اون نگاه جنون بارش.
شما وقتی اون شوک الکتریکی رو میدید به حیوون حیوون حتی رنج بیشتری میکشید.
حتی توانایی بروز اون درد رو هم نداره و ما داریم در باب این حجم از جنایت صحبت میکنیم.
جنایتی که اصولا انتهایی نداره.
یعنی شما میتونید سال ها بشینید در یک ویژه برنامه و در یک برنامه پادکست و هر جایی کتاب بنویسید تا انتهای روزی که انسان ها زندگی میکنند.
در باب این رنجش های بی پایان که انسان داره در قبال حیوانات انجام میده صحبت ما سعی میکنیم در این ویژه برنامه و در این قسمت فقط قسمت هایی از اون رو به اشاره درباره اش صحبت کنیم.
این داستان ظلمت انسانی در قبال حیوانات انتهایی نداره.
وقتی ما داریم در باب مسئله گوشتخواری و گیاهخواری صحبت میکنیم، در باب ظلم بزرگی صحبت میکنیم که هر تصویری در این قسمت ارائه شد بر گردن اون کسی است که خریدار اون گوشت هست.
تنها تفاوت این هست که او قاتل را استخدام خودش کرد یعنی همتای تصویری است که شما مواجه میشوید با قتلی که اتفاق افتاده و کسی عامل این قتل است و کسی فاعل این قتل است.
فاعل این قتل نباشید اما عامل آن است.
عامل تمام این جنایات هستید.
اگر در این راستا حرکت میکنید، اگر با این واقعیت روبه رو شوید و وقعی بهش نداشته باشید.
جنایات انسان در قبال حیوانات در زمینه گوشتخواری و مباحث پیرامون این نگاه آلوده بی پایان است.
ما با سیستمی روبرو میشویم که پشت این دیوارهای بتونی بی روزنه تا چشم کار میکنه دارن جنایت انجام میدن.
پشت یک دیوار بتنی دور از شهر قایم شدن تا ذهن جامعه آسوده بمونه.
کسی ندونه داره چه اتفاقی میوفته.
قاعدتا دیدید هیچ کدوم از این کشتارگاه ها رو در نزدیک شهر ها نمیسازن.
شما تا به حال دیوار بتنی کشتارگاه ها و سوله های پنهان شده را ندیدید که با شیشه بسازند تا هیچ کسی توان تماشا و مشارکت در این جنون را نداشته باشد.
اینجا نقطه ای است برای محبوس کردن جنون انسانی.
شاید انسان با دیدن این جنون و بیرون آمدن از این بی خبری وجدانی در او بیدار میشد.
حس اخلاقی در او بیدار میشد و قاعدتا ما وظیفه ای داریم که این جنون را تصویر کنیم و ارائه بدهیم.
ما باید پشت این دیوارهای بتنی را بیشتر به نمایش عموم بگذاریم تا حفاظت بکنیم از جان های در این ماشین کشتار انسانی.
جان هایی که در این ماشین کشتار و جنون انسانی به اسارت گرفته شده اند و هر روز داره بدترین رفتارها خیلی بیشتر از چیزی که من در این قسمت دربارش صحبت کردم در قبالشون اتفاق می افته و ما وظیفه داریم این بیداری رو به وجود بیاریم و در نهایت به نقطه ای برسیم که این جنون بزرگ دست از گریبان و گردن حیوانات برداره و انسان هم به نقطه ای برسه که برابری جان ها و احترام و آزار نرسوندن رو گرامی بداره که تنها راه حل برای برون رفت از تمام معضلات و مشکلات تاریخی است.
در این انتهای برنامه دوست دارم باهاتون مطرح کنم که اگر دوست دارید این صدا شنیده بشه این راه تغییر ادامه پیدا کنه.
میتونید آثار من رو با دیگران به اشتراک بگذارید.
منظور از آثار هم خلاصه برنامه ای به نام جان نمیشه.
من پیش از اینکه بخوام برنامه ای به نام جان رو ضبط و منتشر کنم، آرا و افکار و عقایدم رو تحت عناوین کتابهایی به رشته تحریر در.
به عنوان مثال پیرامون همین مسئله حقوق حیوانات، گوشت خواری، گیاهخواری و مباحثی از این دست.
مسئله جان کتاب جان، کتاب ویس پژواک در اختیار شما هست.
اینها در وبسایت جهان آرمانی رایگان در اختیارتون هست.
میتونید اونها رو هم دانلود بکنید و با دیگران هم به اشتراک.
ممنون که همراه من بودید.
من نیما شهسواری و این برنامه بنام جان بود.
در پناه آزادی.



